ทั้งเกมส์หักลบไปหักลบมาโอกาสก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ โอกาสของเราในครึ่งแรก
และในช่วงต่อเวลาของกิ๊ก กับโอกาสของเชลซี ลูกที่เค้าตีเสมอก็ดวงเหมือนกัน
แต่ทุกอย่างก็จะถูกลืมไปในที่สุด จะจำก็แต่ว่าทีมเราคือแชมป์ เหมือนปี 1999 นั่นก็ดวง
และเหมือนที่เราเคยเสียใจมาแล้วในรอบชิง FA คัพกับอาร์เซน่อล และเชลซี
แต่ถ้าถามผมผมยินดีแลก 2 นัดนั้นกับเมื่อคืนครับ
ปล.แชมป์ก็คือแชมป์ ไม่เชื่อลองไปถามลิเวอร์พูลปี 2005 และอิตาลีปี 2006 ดูสิ
และทุกอย่างมันไม่ได้อยุ่ที่เกมส์นัดเดียวครับ เราทำดีมาทั้งฤดูกาล กว่าจะผ่าน
มาถึงนัดชิงเมื่อคืน ซึ่งทั้ง 2 ทีมก็ผ่านมาได้ด้วยฝีมือ และดวงก็มีส่วนในบางจังหวะ
ซึ่งนั่นก็คือส่วนนึงของเกมส์ฟุตบอล เช่นถ้าเราซวยกว่านี้อาจจะตกรอบไปตั้งแต่รอบรอง
ถ้าบาร์ซ่าเกิดบังเอิญยิงเราได้สักลูกในจังหวะที่เฉียดไปเฉียดมา เหมือนที่เชลซีก็รอดตาย
จากรอบรองจากลูกกั๊กขอลริเซ่
แต่ก็ต้องชมครับว่าเชลซีก็ดีไม่แพ้เรา ปรบมือให้เชลซีที่ทำให้เกมส์เมื่อคืนเป็น 1 ในเกมส์ที่ดีที่สุด
นัดนึงที่เคยดู แต่ก็ทำเอาหัวใจหยุดเต้นไปหลายครั้งเหมือนกัน เพราะสำหรับแฝนผีพันธ์แท้คงเข้าใจนะครับ
ว่าเกมส์เมื่อคืนสำคัญกับเราขนาดไหน ต้องเสียใจกับการตกรอบ 8 ทีมรอบรองมาตั้งกี่ครั้ง
ดีใจและภูมิใจมากครับที่ทีมเราได้แชมป์ ที่ดีใจที่สุดคือป๋า ได้สะสมความสำเร็จเพิ่มเป็น 2 ในอยากให้ป๋า
ได้ถ้วยหนี้อีกสัก 2 ครั้งก่อนจะวางมือ ไม่แน่นะเราอาจจะคว้าแชมป์ติดๆกันเหมือนพรีเมียร์ก็ได้
แบบว่าเริ่มคุ้นมือแล้วน่ะ 5555 แมนยูจงเจริญ













