ผมยอมรับนะครับว่าฟุตบอลสมัยใหม่เป็นฟุตบอลที่เล่นแล้วต้องประสบความสำเร็จ
แต่การจะไปของโด้มันทำให้ผมคิดอย่างหนึ่งได้
ในวันที่โด้ไม่มีแม้ชื่อเสียง วันที่ไม่รู้ไอ้นี้เหรอที่จะได้ใส่เบอร์ 7
ไอ้นี้เหรอตัวแทนเบ็ค แล้วไอ้นี้เหรอคือตัวที่แพงที่สุดในโลก
มันย้ำผมและแฟนผีเสมอนะครับว่า ป๋าเชื่อมั่นไอ้โด้
ไอ้เด็กที่ขี้เลี้ยง เล่นบอลคนเดียว แต่ป๋าก็ยังให้โอกาส จนมีทุกวันนี้
แต่ถ้ามองกลับกัน ไอ้โด้เรามีโอกาสเท่าฟอล์รัล หรือไม่ได้รับการเชื่อใจเหมือนเวรอน(มัน)จะมีวันนี้ไหม
พอมาในปัจจุบันครับ ทำไมป๋ากลับไม่เชื่อว่า ปิเก้จะเป็นกองหลังที่ดีที่สุดในยุโรป
ทำไมป๋าไม่เชื่อว่ารอสซีดีพอกับทีมเรา
ทำไม่ป๋าไม่ให้โอกาสแม้กระทั้ง กิบสับที่ยิงลูกยิงไกลในนัดจบฤดูกาล
ไม่ให้โอกาสให้ แคมเบล กลับมาพิสูจน์ตัวเอง
ผมว่าในใจป๋าคงตัวเสียใจลึกๆแน่ว่าใช้ ฟอล์รันไม่เป็น และคิดว่าปิเก้ดีไม่พอ
มันถึงเวลายังครับ ที่ป๋าจะให้โอกาสเด็กได้รู้กันไปสักที่ว่าทีมที่ปั้นเด็กเก่งที่สุดในโลกไม่ใช่ปืนใหญ่
ให้โลกได้รู้ว่าเด็กของแมนยูไม่ได้มีชุดเดียวที่ประสบความสำเร็จอย่างในชุดศาสสิก 1992-1999
และตอกย้ำให้โลกได้รู้อีกทีว่า เป็นแชมป์ได้เพราะเด็กเป็นยังไง
(เหมือนที่ไอ้ปืนใหญ่ทำไม่ได้สักที)
ถ้าผมพูดไรผิดไปหรือไม่พอใจขอโทษมานะที่นี่ด้วย
