คืนก่อนนัด อาร์เซนอลVSแมนฯยูฯ ผมก็นั่งออนเจ้าMSNแบบแอบๆ
(ไม่ใช่แอบจิตนะครับอย่าคิดไกล) ประมาณว่าเหมือนจะไม่ออนแต่ยังเล่นอยู่อ่ะนะ ก็ได้นั่งคุยกับบรรดาเพื่อนที่เรียนด้วยกันอยู่หลายคน มีเพื่อนผมคนนึงเป็นเด็กปืนซะด้วยดันทะลึ่งเอ่ยขึ้นมาว่า "เฮ้ย! พรุ่งนี้ผีจะโดนกี่เม็ดว่ะ" ไอ้ตัวผมเองก็เฉยๆไม่คิดจะพูดไรเห็นอาร์เซนอลมันฟอร์มดีวันดีคืน โดยเฉพาะไอ้แหนมตัวดีลงเป็นยิงตลอด แต่เพื่อนผมอีกคนดันเกิดอาการเส้นเลือดแดงกระซ่านสูบฉีดทั่วร่างกาย
แสดงอาการกร้าวด้วยความรักในทีมสีแดงอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียวถึงกับสวนคำพูดบอกไปว่า "ปืนกระจอกๆเนี่ยนะ จะมายิงผี มึงเอาไรมาคิดว่ะ" และแล้วเพื่อนผมอีกคนมันเป็นเด็กเป็ดก็ดันทะลึ่งโผล่พรวดขึ้นมาพอดีพร้อมกับแสดงความอหังการออกมาตามประสาเป็ดๆตามเคย
"เอะอะกันจริงเว้ย ไอ้พวกทีมเล็กๆตามบ้านนอกเนี่ย:shock: เตะกันตั้งพรุ่งนี้ซุยกันอยู่ได้ สู้เอาเวลามาดูทีมใหญ่อย่างลิเวอร์พูลกับเชลซีดีกว่า
" เพียงเท่านั้นเองมหาสงคราม(น้ำลาย)ไตรภาค ก็เปิดต้นฉบับขึ้นมา หลังจากอ่านคำพูดของเจ้าเด็กเป็ดที่แสดงอาการเหนือมนุษย์ออกมายังไม่ทันจะจบดี ก็เริ่มมีการโจมตีสวนกลับอย่างทันควันชนิดเห็นฝุ่นข้างหลังไวๆ จากเด็กปืนที่เอ่ยกระแทกเด็กเป็ดแทบหงายหลังขึ้นมาว่า "มึงรู้จักโทมัส โรซิคกี้ป่าวว่ะ"(ตามประสาเด็กปืน มักยกย่องนักเตะด้วยการเรียกชื่อเต็มๆหรือมันเป็นอยู่คนเดียวก็ไม่รู้
) ไอ้เด้กผีคนเดิมก็ดันอยากจะไปมีส่วนร่วมกับเขาด้วยจึงตั้งคำถามง่ายๆแต่ทรงอาณุภาพเรียกได้ว่า เด็กเป็ดไม่น่ามาโผล่ขัดจังหวะมันสองคนช่วงที่กำลังจะซุยเรื่องทีมของมันอยู่ดีๆ แต่ดันมาคันปากทะลึ่งโผล่พรวดออกมาหดหัวกลับไม่ทันเลย เพียงแค่ถามว่า "ทีมมึงใช่ป่าวว่ะที่ยิง ไอ้น่อลไปสองนัดรวม 9 ประตู" เด็กปืนถึงกลับหัวเราะก๊ากพร้อมส่งรูปอีโมชั่นกวนบาทามาให้ดู ซึ่งเป็นรูปดูเด็ก โดนโรซิคกี้ยิงลูกที่สองเข้าแบบไม่น่าเชื่อว่าจะหลบ 4-5 คนเข้าไปยิงได้ แล้วเจ้าเด็กเป็ดก็เซงเป็ดไปตามระเบียบ แต่พอไม่นานนัก เมื่อผลบอลจบลง มันก็กลับมาอหังการได้ดังเดิม พร้อมกับส่งผลการแข่ง เป็ดกับหอย มาอวดศักดาอีกครั้ง ทำให้เด็กผีและเด็กปืนแทบจะคลั่งเพราะหอยมันหยุดขยับแต้ม ทำให้มีโอกาสที่จะขยับหนีหรือจะขยับทำอันดับไล่ขึ้นไปอีก.
ซึ่งผลการแข่งขันระหว่างเกมส์ อาร์เซนอล VS แมนฯยูฯ ก็คงรู้กันดีอยู่แล้ว แต่มีสิ่งนึงที่มองเห็นก็คือ การที่เราได้เข้าไปมีส่วนร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเกมส์ และยินดีที่จะมีความสุขและทุกข์ไปพร้อมกับทีมที่รัก เฉกเช่น เจ้าเด็กเป็ดที่มันแพ้ปืนไปแล้วถูกเอามาเยาะเย้ย มันก็มีความเศร้าและก็สลดที่ทีมรักต้องแพ้ แต่ทันที่มันชนะหอยได้ มันก็ออกมาแสดงความยินดีกับทีมของมันอย่างมีความสุข.
การที่เรามีอารมณ์ร่วมไปกับทีม ไม่ว่าทีมจะเป็นเช่นไรนี่แหละคือสปิริตที่มีต่อทีม และนี่แหละคือ
หัวใจสีแดงของฟุตบอล
ป.ล. ขออภัยที่ใช้คำไม่สุภาพ แต่เพื่ออรรถรสในการอ่าน จึงขออนุญาติโพสไว้ตรงนี้
ป.ล.2 เรื่องทั้งหมดกึ่งเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด เป็นเพียงแค่บางส่วน
ป.ล.3 ออกวารสารรายสัปดาห์กันเลยหรอ ใครเขียนได้ทุกสัปดาห์ เก่งเลย
PARK
