โดย plaboonoi » อาทิตย์ ก.ค. 08, 2007 21:32
มีอีกเพลงคับ
หงิก พ่อมันก็หงั่ก... เฝ้าแต่หลงรัก รักลูกจนหงิก
อารมณ์กราดเกรี้ยวเหมือนหมา เวลามันบ้า... ชอบทำหน้าหงิก
รถเมล์เฉี่ยวชนนิดเดียว... มันก็โกรธเกรี้ยว... กลายเป็นไอ้หงิก
เอาหินไล่ทุบหัวคน... แล้วมันก็บ่น... เพราะเป็นโรคหงิก
มันเห็นคนเป็นโบว์ลิ่ง... เลยชนให้กลิ้ง... แล้วโทษว่าหงิก
รถยนต์คันละเป็นล้าน... ชนมันให้พัง... ขน (หน้าแข้ง) ก็ไม่หงิก
พ่อมันรีบออกมาป้อง... ว่าอย่าโทษน้อง... เพราะเค้าเป็นหงิก
พ่อมันโทษผีโทษสาง... โทษคนชั้นล่าง... แต่ไม่โทษไอร้หงิก
โทษคนไร้การศึกษา... ไม่มีปัญญา... อย่ามาว่าลูกหงิก
ลูกกรูนั้นแสนอ่อนโยน... ก็แค่พุ่งชน... คนเจ็บเป็นสิบ
ที่ตายเอาเงินฟาดหน้า... ก็หมดปัญหา... เพราะรวยจนหงิก
แต่แค้นแน่นอกแทบคลั่ง... ลูกโดนประชาทัณฑ์... กระทืบจนตัวหงิก
เชื่อลูกว่าจำอะไรไม่ได้... ยกเว้นคนร้าย... จำได้จับจิต
ประกาศขู่ฟ้องให้ดะ... ถ้ามรึงชนะ... ก็เอาเถอะ คุณหงิก
ทำตัวเป็นคนชั้นสูง... มีชาติตระล... ก็เอาเถอะ คุณหงิก
พวกกรูมันคนชั้นล่าง... หรือจะอาจหาญ... ไปสู้คุณหงิก
(และ) ขอโทษศึกษามาต่ำ... แต่ไม่เคยละยำ... ทำตัวเหมือนหงิก
พ่อกรูไม่รวยเหมือนมรึง... แต่ไม่เคยทะลึ่ง... รักลูกจนหงิก
ไม่เคยเอาเงินฟาดหน้า.... แล้วบอกไปหา... หมอรักษาจิต
ลูกผิดก็ยังตีลูก... ไม่ชี้ผิดเป็นถูก... ลูกจึงไม่หงิก
ไม้เรียวฟาดมันไม่ยั้ง... ลูกจึงจดจำ... ไม่กลายเป็นหงิก
ได้รู้ ผิด ต้องรับผิด... ไม่ใช่ปกปิด... หรือแสร้งทำหงิก
รักลูก ต้องรักให้ถูก... นี้ก็เพื่อลูก... จะได้ไม่หงิก
* (และ) เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... รักลูกนั้นหนา... รักได้จับจิต
แต่รัก ควรรักให้ถูก... อย่าเอาแต่รักลูก... จนไม่รู้ว่าลูกผิด
รักแล้ว ก็ต้องสอนลูก... ชี้ทางให้ถูก... ลูกจะได้ไม่หงิก
ส่วนลูก ก็ควรรับกรรม... ในสิ่งที่ทำ... ชดใช้ความผิด
พ้นคุกก็เพียงเพราะเงิน... แต่อย่าคิดว่าเพลิน... นรกยังรอหงิก
ชาติหน้ามีจริงนะเออ... อย่าล้อเล่นเชียวเธอ... พี่จะเตือนนะหงิก
ได้เกิดเป็นคนทั้งที... จำไว้ให้ดี... พ่อชั่ว ลูกชั่ว
<center>
</center>
สุดๆอ่าคร๊าบ 
