ผมนั่งดูไปชมฟอร์มสุดสะเด่าของ bbt อย่างมันส์ นั่งดูไปได้ราวๆ5นาทีในครึ่งแรก จู่ๆๆก็มีเสียงรถมอไชค์เก่าๆๆคนขับเป้นชายรูปร่างสูงราวๆ 165 cm รูปร่างอ้วน เขานำรถไปจอดที่ลานจอดรถหน้าหอ แล้วเดินเข้ามาที่ใต้หอพักจุดที่ผมกำลังนั่งดูบอล พอเข้าเดินเข้ามาไกล้ๆผมสังเกตุเห้นว่า แกเป็นคนที่น่าจะมีอายุมากแล้ว ผมกะได้ราวๆ เกือบ 40 อะครับเพระผมแกหงอกมากแล้ว
แกบอกว่าลุงขอดูบอลด้วยนะ...สิ่งที่แกถามผมสิ่งแรกเลยคือ "สกอล์เท่าไหร่แล้ว" แล้วแกก็ยกเหตุผลที่แกต้องมาดูที่หอกับผม ผมนั่งหลังสุดผมก็คุยกับแกไปพรางๆๆพร้อมกับดูบอลไปเรื่อยๆๆแกมานั่งข้างๆๆผมอะครับ
ผมดูท่าทางลักษณะของแกคือแกมีอาการลุ้นมากๆในจังหวะที่มีลุ้นประตู
ผมเลยถามว่า " ลุงจิ้มวีแกนไว้หรอครับ" แกตอบว่า"ป่าว ลุงอยากดูคู่นี้เลยแวะมาดูที่นี่"
พอบอลเตะมาถึงนาทีที่ประมาณ 18 นี่แหละ วิดิชโดนบอลยาวจากกลางวีแกนขึ้นสกัดพลาด ดวลกับกองหน้1-1 วิดิชหาบอลไม่เจอกองหน้าวีแกนเหลือบไปเจอเงาบอลที่ด้านหลังกลับตัวตะหวัดเต็มข้อเบียดเข้าเสาแรกอย่างงดงาม เหตุการณืนี้เกิดขึ้นและจบลงด้วยสกอล์ ทันทีทันใดนั้น ลุงข้างๆๆผมแกลุกขึ้นและร้องเสียงดังอย่างสะใจ แกมีอาการดีอกดีใจมากๆๆ....ผมก็ได้แต่นั่งยิ้มไม่พูดอะไรกับแกเลยหลังจากที่แกดีใจเพระวีแกนนำ พอหมดครึ่งแรก ผมเลยเปิดใจคุยกับแก
ผมเลยพูดว่า"เดี่ยวครึ่งหลังเตเบชจะลงมายิง"ลุงคิดว่าไงครับ
แกเลยตอบมาว่า"แมนยูอาจจะชนะนะ แต่ลุงนี่แฟนหงส์......
รอมา 19 ปีแล้ว ให้ลุงชักทีเหอะ"
ผมเลยไม่พูดอะไรต่อแล้วก็ยิ้มในใจว่า น่าสงสารจัง -*-
พอมาครึ่งหลังวีแกนเริ่มเล่นดีมากๆๆ และแมนยูก็พลาดอีก มาตอนที่เตเบชยิงตีเสมอผมเลยพุดออกมาว่า เห้นไหมลุงเตเบชยิงจริงๆๆด้วย หงส์น่าจะชื้อนะ แกเลยตอบมาว่า กองหน้าหงส์เยอะแล้ว เอ็นก็อก ตอรเรส เคาท์ บาเบลอีก มีแต่ตัวดีๆๆ ไม่เอาเตเบชหรอกแพงไป
พอมาช่วงท้ายคาริคชัดชัย...ผมมาสังเกตุอาการของแก แกเศร้ามากๆๆเลย เหงาหงอยเลยอะ ผมก็สะใจมากๆๆที่ทีมชนะจะได้แชทป์เห็น แต่ก็อดสงสารแกไม่ได้ -*-
สรุปคืนนั้น อาการสะใจผมเกิดได้เพียงไม่กี่วิ ส่วนใหญจะได้สงสารลุงคนนั้+เห้นอาการเศร้าของแก แต่พอมารุ่งเช้าผมไม้เห็นแกตลอดทั้งวันได้แต่สะใจ 55++ ที่ทีมจะได้แชมป์ อิอิ
