ตอนที่ 3 มาแล้วงับ อิอิ
Link ตอนที่ 1
http://www.redarmyfc.com/board/topic-32591.html
Link ตอนที่ 2
http://www.redarmyfc.com/board/topic-32875.html
Break Over Destiny ตอนที่ 3 :
เควิน รู้สึกเสียใจกับคำสั่งของแม่เขามาก แต่เขาก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้ ช่วงนั้น เควินคิดอะไรไม่ออกเลย แต่เขาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์บ้าน ที่ติดอยู่ในห้องนอนเขา ทำให้เขาเกิดไอเดียขึ้นมาอย่างนึง
เขาก็เลยโทรศัพท์ไปหาไมเคิ่ล สจ๊วร์ต รูมเมทของเขาที่อยู่ที่ประเทศอังกฤษ
"ฮัลโหล ไมเคิ่ล นี่ฉันเองนะ"
"ว่าไง อ้าว นั่นเควินเหรอ ได้ข่าวว่า กลับไปอเมริกา ไปทำอะไรรึ"
"ก็ แม่ฉันดันเรียกให้ฉันกลับไปยังบ้านน่ะสิ"
"หรือว่า แม่นายจะรู้เรื่องที่นายไม่ได้เข้าเรียนแล้ว"
"ใช่น่ะสิ ทำไงดีเนี่ย ฉันล่ะคิดไม่ออกเลยจริงๆ"
"เควิน ใจเย็นๆ ค่อยๆ คิด มันก็ยังมีหนทางสิน่า"
"ไม่รู้ล่ะ ที่แน่ๆ แม่ของฉัน ส่งจดหมายไปทางสโมสรแล้ว ว่าให้ฉันลาออกจากการเป็นนักเตะเยาวชน"
"เอางี้ เพื่อนยาก ฉันว่านายควรจะหาทางให้นายเป็นนักฟุตบอลอาชีพให้ได้ อย่าเพิ่งหมดความหวังสิ"
"แต่ฉัน.."
"ไม่ต้องแต่แหละ ถ้ามีปัญหาอะไรปรึกษาฉันได้นะ โอเคนะ"
"อืม"
พอเควินคุยโทรศัพท์เสร็จ เควิน เหลือบไปดูโปสเตอร์นักเตะทีม Manchester United ฤดูกาล 1996-1997 แล้วเอามือไปแปะตรงบริเวณใกล้ๆ รูปของ ไรอัน กิ๊กส์
"พี่ไรอัน รอผมหน่อยนะครับ"
เช้าวันต่อมา
ก๊อก! ก๊อก!
"เควิน มาทานอาหารเช้าได้แล้วลูก"เสียงของคุณแม่ของเควิน พร้อมกับเคาะประตูที่หน้าห้องนอนของเควินไปด้วย
แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากเควิน
"เควิน ลูกตื่นหรือยัง" พอแม่เควินจะเรียกอีกครั้ง แต่กดจับลูกบิดประตู ปรากฏว่าประตูห้องนอน ไม่ได้ล็อค
"เควิน ลูกอยู่ไหม..." ปรากฏว่าไม่เห็นเควินอยู่ในห้อง พร้อมกับสัมภาระ และเสื้อผ้าบางชิ้นถูกรื้อออกไป
นั่นหมายความว่า เควินไม่อยู่ที่นี่แล้ว
"พ่อๆ มานี่หน่อย เควินเขา...." แม่ของเควินเรียกตะโกนให้คุณพ่อของเขาขึ้นมาดู
"มีอะไรเหรอแม่" พ่อของเควิน กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ตอนเช้าอยู่ เมื่อได้ยินเสียงแม่ของเควินเรียกก็ขึ้นมาที่ชั้นบน ห้องนอนของเควิน
"เควินล่ะ ไปไหน"
"เควิน เขาหนีออกจากบ้านไปแล้ว" แม่ของเควินพูดด้วยความโศกเศร้า พร้อมกับร้องไห้ออกมา
พ่อของเควิน เข้าไปกอดปลอบใจแม่ของเควิน
"เอาน่ะ แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เควินเองต้องการเดินตามทางฝันของเขา ไม่มีใครห้ามเขาได้หรอก รั้งไว้ก็มีแต่เสียกับเสียเปล่าๆ"
พ่อของเควิน ก็เหลือบไปดูบนโต๊ะเขียนหนังสือของเควิน ก็มีกระดาษแผ่นนึง เหมือนกับเป็นจดหมายลา ที่เควิน เขียนวางไว้
เขาก็เลยอ่านข้อความในจดหมายนั้นดู มีใจความดังต่อไปนี้
'พ่อครับ แม่ครับ ผมต้องขอโทษ พ่อกับแม่ด้วย ที่ผมขออนุญาติไปโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้
ผมนั้นได้โอกาสอีกครั้งในการกลับมาเล่นฟุตบอลอีกครั้ง คำว่าอีกครั้งคืออะไร ผมบอกไป พ่อกับแม่ คงไม่เข้าใจแหละ
เมื่อผมได้รับโอกาสอีกครั้งแล้ว ผมก็ไม่อยากให้โอกาสครั้งนี้ ผิดพลาดหลุดลอยไป ผมก็เลยต้องทำก่อนที่อะไรมันจะสายเกินไป
ผมขอโทษที่เป็น ลูกของพ่อและแม่ที่ดีไม่ได้ สักวันนึง ผมจะกลับมาหาพ่อแม่อีกครั้ง ในฐานะนักฟุตบอลระดับซูเปอร์สตาร์
ไม่ใช่ เด็กเกเร อย่างที่พ่อแม่เคยติติงผมไว้ ผมสัญญาว่า ผมจะทำให้ได้
เควิน แม็ทธิว เคนเนดี้'
เมื่อพ่อของเควิน อ่านจดหมายฉบับนี้ เสร็จก็ได้แต่พึมพำว่า
"เควิน ขอให้ลูกโชคดีกับเส้นทางที่ลูกเลือกเดินด้วยนะ"
ทางด้านเควินนั้น ได้ออกเดินทางด้วยรถโดยสารระยะไกล ถ้าเปรียบเทียบกับบ้านเรานั้น ก็คงเหมือนกับไปเที่ยวต่างจังหวัดนั่นแหละ เพียงแต่ เควินต้องการลดค่าใช้จ่ายตัวของเขาให้ได้มากที่สุด
รถบัสโดยสารระยะไกลนั้น จะวิ่งไปทางทิศตะวันออกหรือไปทางรัฐ ฟลอริด้า (Florida) แล้วก็ต่อเรือไปอีกที เพื่อที่จะนั่งเรือข้ามไปยังประเทศอังกฤษให้ได้
เมื่อเควินมาถึง ท่าเรือแห่งใหญ่เมืองไมอามี่แล้ว ก็ได้เตรียมสัมภาระ เพื่อที่จะไปขึ้นเรือ
เควินก็ได้ดูเที่ยวเรือและเช็คสัมภาระที่เขามีอยู่นั้น อย่างเรียบร้อย และขึ้นไปยังเรือเฟอร์รี่ขนาดใหญ่ ที่ใช้ในการเดินทางข้ามทวีปแบบราคาถูก
ทำไมเควิน ถึงได้ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน
ก่อนหน้านั้น เควิน ได้คุยกับ ไมเคิ่ล สจ๊วร์ต เพื่อนที่เป็นรูมเมทด้วยกันในทีมเยาวชน แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด นั้น เขาแนะนำให้ เควิน มาอยู่กับ ไมเคิ่ล เพียงแต่ไปอยู่ทางบ้านญาติของเขา นั่นถือว่าเป็นหนทางที่ดีที่สุด
พูดง่ายๆ ก็คือ เควิน จะอยู่ในการอุปการะรับเลี้ยงของ ตระกูล สจ๊วร์ต นั่นเอง
3 วันต่อมา เมื่อเรือถึงเทียบท่า เมืองลิเวอร์พูล นั้น เควินก็ได้ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองได้อย่างไม่มีปัญหา และเควินอยู่ในช่วงที่กำลัง หารถไฟไปยังเมืองแมนเชสเตอร์ ที่อยู่ใกล้เคียงกัน เควินได้แวะซื้อ เบอร์เกอร์ไก่ จากร้าน Mcdonald
แต่เวลานั้นเป็นช่วงบ่ายๆ จะเย็นแล้ว เลยต้องหาที่พัก โรงแรมในตัวเมืองนี้เสียก่อน ก่อนที่จะเดินทางในวันต่อไป เควินก็เลยออกไปเดินเล่นในชุมชนเมืองต่างๆ
ระหว่างทางที่เดินนั้น เควิน ก็อยู่ในเขตชุมชน ที่เต็มไปด้วยผู้คน และไปยังสนามซ้อมฟุตบอล สาธารณะแห่งหนึ่ง
เควิน ก็ได้แต่นั่งหงอย เมื่อต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน อีกครั้ง แต่คราวนี้ มาด้วยตัวคนเดียว พร้อมกับนั่งกินเบอร์เกอร์ไก่ ดูเด็กๆ เล่นฟุตบอลไปด้วย
ทันใดนั้น ลูกฟุตบอลก็ได้ลอยมาหาเขา ลูกฟุตบอลลูกนี้ เป็นของเด็กๆ ที่เตะกันเล่น
"พี่ชายครับ ช่วยเก็บลูกฟุตบอลหน่อยได้ไหมครับ" เด็กคนหนึ่ง เรียกมาทางเควิน
"ได้เลย"เควิน ก็เตะส่งคืนกลับให้กับเด็กคนนั้น ในระยะ 20 หลา
"โห แม่นมากเลย พี่ชาย ว่าแต่พี่ชายว่างไหม มาเล่นฟุตบอลด้วยกันไหมฮะ"
"ได้สิ กำลังว่างๆ อยู่" เควินเปลี่ยนชุดจากเสื้อกันหนาวและเสื้อเชิ้ต เป็นเสื้อยืดและกางเกงวอร์ม
เควินได้ตอบตกลง เล่นกับเด็กๆ ที่อยู่ในวัย 12-14 ปี โดยที่ตัวเองเป็นพี่ใหญ่อายุ 19 ปี เล่นแบบโกล์หนูฝั่งละ 7 คน
เควินก็ได้โชว์ฟอร์มอย่างสวยหรู (ก็แบบว่า โตสุดในกลุ่ม) ยิงไปคนเดียว 7 ประตู ขณะที่ฝั่งตรงข้าม ยิงกลับคืนได้แค่ 3 ประตู
แต่มีจังหวะนึง เควินเห็นเด็กชายชาวพื้นเมือง คนนึง จ่ายบอล ทำชิ่งบอลต่อกันแบบ วัน-ทู เมื่อเควินจ้องมองดีๆ หน้าตาทั้งคู่ออกละม้ายคล้ายกัน คาดว่าจะเป็นพี่น้องกันแน่นอน
โดยคนที่เป็นพี่ชาย (ดูจากรูปลักษณะที่ใหญ่กว่า) สร้างความลำบากใจให้กับเควินได้ไม่น้อย เมื่อโชว์ทักษะ สับขาหลอก ใส่เควินหลายรอบ บางครั้งก็แตะลอดขา เควินบ้างก็มี
หลังเล่นกันจบ เควินก็ได้เหน็ดเหนื่อยจากการเล่นฟุตบอลโกล์หนูกับเด็กๆ และเด็กที่เป็นพี่น้อง ก็ได้เข้ามาหา เควิน
"พี่ชายนี่ เก่งจังเลยเนี่ย ไม่ทราบว่า พี่ชายเป็นนักเตะจากสโมสรไหนครับ"เด็กที่เป็นผู้น้องถาม
"โฮ้ย พี่ไม่ได้อยู่สโมสรไหนหรอก พี่กะว่า ไปทดสอบฝีเท้าอยู่เหมือนกัน"
"เหรอครับ พี่น่าจะลองไปทดสอบฝีเท้ากับ เอฟเวอร์ตันนะ" เด็กชายที่เป็นผู้พี่ถามบ้าง
"ทำไมต้อง เอฟเวอร์ตัน"
"ก็ผมชอบ เอฟเวอร์ตัน นี่นา"
เควิน เหลือบไปดูนาฬิกา เป็นเวลาใกล้จะ 1 ทุ่มแล้ว
"โอ๊ะ ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน" เควินได้เก็บสัมภาระต่างๆ และจะกลับเข้าไปที่โรงแรม
"เดี๋ยวครับ พี่ชาย" เด็กชายทั้งสองคนเรียก
"ว่าไง"
"คือ ผมอยากรู้ว่า พี่ชายชื่ออะไรน่ะครับ เผื่อพวกเราจะได้เจอกันอีก"คนที่เป็นพี่ พูด
"อ๋อ พี่ชาย เควิน แมทธิว เคนเนดี้ หรือเรียกสั้นๆ ว่า เควิน เคน พอ"
"ครับ เมื่อพี่ดังแล้ว อย่าลืมพวกผมละกันนะครับ"
"ได้เลย อ่ะ เอาลายเซ็น ไปก่อนนะ เผื่อดังขึ้นมา มันอาจจะมีราคาขึ้นมาก็ได้ ฮิฮิ"เควิน ได้หยิบปากกาเมจิกสีดำ เซ็นลายเซ็นตัวเองไว้บน ลูกบอลของเด็กทั้งสองคนนี้
"ขอบคุณมากครับ พี่ชาย"
"ไม่เป็นไร ว่าแต่ ทั้งสองคนชื่ออะไรหรือ"
"ผมชื่อ มาร์ค ครับ ส่วนน้องชายผม ชื่อ เกรแฮม" คนที่เป็นพี่ชายพูด
"มาร์ค เหรอ อืม ชื่อจำง่ายดีนิ พี่จะไม่ลืมนะ มาร์คและเกรแฮม"
"ไว้เจอกันใหม่นะ พี่ชาย"
"โอเคไว้เจอกัน"
เควินได้กลับมาถึงโรงแรม และอาบน้ำ รับประทานอาหารอย่างเสร็จสรรพ และได้นอนหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะเปิดทีวีดู ฟุตบอลโลก ฟร็องค์ 98 ดูเลย นั่นเป็นเพราะว่า เควิน รู้ผลสรุปเป็นอย่างดีอยู่แล้ว
จบตอนที่ 3
สู้ต่อไปนายไข่เจียว
