เมื่อ 9 ปีที่แล้ว ผมนั่งดู แมนยู ชิงกับ บาเยิน มันเป็นเกมที่สุดยอดมากๆ หลังจาก บาสเลอร์ ยิงเข้าไป ทำเอาผมคิดว่ายังไงเราก็จะกลับมาได้ แต่รูปเกมมันไม่เป็นแบบที่คิด แมนยูโดนบุกทั้งเกมแถบจะไม่มีโอกาสเลย แต่ความเชื่อมั่นของผมก็ยังมีอยู่ แต่ใครจะไปรู้ละว่า เชอริงแฮม กับ โซลชา จะมายิงได้ ผมตัวสั่นขนลุกไปหมดทั้งตัว ยิ้มไม่มีหุบ หลังจากนั้นก็นอน ไม่หลับ ตื่นเช้าไปเรียน ยืดอกมีความสุขสุดๆ .....
...........หลังจากนั้น 9 ปีต่อมาแมนยู เข้าชิงอีกครั้งกับทีมที่ผมคิดว่าน่ากลัวที่สุดในความคิดของผม ซึ่งนัดนี้ผมไม่อยากดูเลย อยากตื่นมาแล้วไปดูผลเอา แต่ทำไม่ได้เพราะผมรอคอยวันนี้มา 9 ปีแล้ว พอโรนัลโด้โหม่งเข้า ผมคิดว่ายังไงก็แชมป์ แต่พอมาโดนแลมป์ยิง ก็เสียอารมมากๆๆๆ แต่ก็ยังไงก็ยังมั่นใจในความเป็นแมนยูอยู่
พอดร็อกบายิงชนเสา แลมป์ ยิงคนขาน ผมยิ่งมั่นใจอีกว่า ยังไงแชมป์ชัว เรามีดวงแล้ว ถึงตอนยิงลูกโทษ ผมคิดว่ายังไงเชลซีก็ต้องพลาด และความเชื่อมั่นนั่นก็เกิด
.....เราได้แชมป์.....ผมนั่งตัวสั่น...ชาไปทั้งแขน ขา ..ขนลุก ....ร้องไห้ ...ดีใจอยู่คนเดียวในบ้าน....มันเป็นความสุขเหลือเกิน
....ผมคิดว่าแฟนผีทุกคนเชื่อมั่นในทีมของเรา 9 ปีที่รอคอยกลับมาอีกครั้ง
............อยากระบายเฉยๆครับบบบ.....



</center>






</center>




</center>