โดย reaper638 » พุธ ต.ค. 01, 2008 11:45
The Metals United โดย reaper638
#02 สิ้นสุดการรอคอย....
น้องพลับขอสอง!!!!
ท่านทั้งหลายคงเคยจะได้ยินสโลแกนโฆษณาเครื่องดื่มบำรุงกำลังสำหรับเด็กอายุตั้งแต่ 7ปีขึ้นไป แต่สิ่งที่เขาทำไปเมื่อคืน ทำให้ผมต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้า มานั่งเขียนบทความเกี่ยวกับการเล่น และการทำประตูของเขา ซึ่งเขาน่าจะร้องออกมาว่าน้องเบิร์บขอสอง....
ผมพลาดการดูเกมเมื่อคืนครับ ฟรีทีวีไม่มีถ่ายทอดสด เคเบิ้ลทีวีผมไม่ได้ติดตั้ง เพราะฐานะทางบ้านและมันยังไม่จำเป็นต่อครอบครัวของผม ซึ่งจะทำให้ครอบครัวมีรายจ่ายเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม เดี๋ยวจะไม่มีอะไรรับประทานกัน
สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือ หยิบโทรศัพท์ที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตีหนึ่งสี่สิบ ลุกขึ้นมากดเมนูวิทยุที่โทรศัพท์มือถือพร้อมกับเลื่อนคลื่นไปที่มีการบรรยายเกมของยูไนเต็ดลงสนาม
11 ตัวจริงที่ลงสนาม ณ เวลานั้น ทำให้ผมเกิดความประหลาดใจนิดหน่อย ราฟาเอล......
เปิดเกมมาก็ปกติครับ เรายังเล่นได้ดี ผมก็ครึ่งหลับครึ่งตื่นครับ นอนฟังช่วงตื่นนอน ก็พอฟังรู้เรื่องบ้าง แล้วผมก็ฟังคู่อื่นๆไปด้วย
ซึ่งก่อนหน้านี้ ราชันชุดขาวเกือบจะโดนสอยซะแล้ว ถ้ากองหลังเซนิตฯ ไม่พลาดมาก ปล่อยโอกาสให้พ่อหน้าม้าวอลเลย์ด้วยซ้าย ลูกกระดอนพื้นเข้าประตูไปซะงั้น
ผมนั่งนึกภาพ การเล่น การส่งจ่ายบอล แล้วก็การพยายามที่จะยิงประตู จากการบรรยาย มันก็ให้ความรู้สึกพอดูเลยครับ เพราะไม่มีภาพให้เราเห็น
เราต้องจินตนาการเอาเอง ซึ่งมันได้อารมณ์ไปอีกแบบ
เกมดำเนินไปนาทีที่ 22 ครับ ผมตื่นจากอาการตาปิด ไอ้หมูยิงประตูคู่แข่ง จากการผ่านของลุงกิ๊กซี่(ซึ่งผมมานั่งดูคลิปในบอร์ด ตอนเช้ามาทำงาน)
ใครต่อใครต่างตราหน้าน้องหมูว่าสมรรถภาพในการสังหารประตูลดน้อยลง แต่เท่าที่ดูลูกยิงนั้น คมครับ บาดปากพวกชอบว่าเหลือเกิน ลูกเบียดเสาเข้าประตูไปอย่างสวยงาม
ผมนอนฟังผลอีกคู่ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันระหว่าง บียาเรอัล กับ กลาสโกว์ เซลติกครับ ยังยิงประตูกันไม่ได้ ก็เลยทำให้ผมรู้สึกคลายความกดดันได้
สักหน่อย
ผมเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หรือว่าหลับตอนที่น้องหมูยิงได้ แล้วทำให้ผมเกิดนอนใจว่าเราคงเก็บสามแต้มได้แน่ๆ แล้วถ้าเกิดผมตื่นขึ้นมาตอนเกมจบพร้อมกับข้อความที่บอกว่า อัลบอร์กพลิกสถานการณ์กลับมาชนะสองประตูต่อหนึ่ง ผมคงหงายท้องตึงพร้อมกับอุทานว่า
โธ่....เจ๊ดโด้
ผมไม่ได้ว่าโรนัลโด้นะครับ แต่มันเป็นคำอุทานว่าเราเล่นแบบไหน ทำไมเราถึงแพ้
แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาในช่วงครึ่งหลัง ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมตื่นมาตอนเขี่ยลูกเริ่มเล่นในครึ่งหลังนี้ พลังผมกลับมา ไม่มีการแอบหลับตา ตั้งใจจดจ่อฟังทีมเราเล่น แล้วก็ฟังผลอีกคู่ไปในตัว
เราก็ยังเล่นได้ดีอีกเช่นเคย เกมรับเล่นใช้ได้ เกมรุกก็ดี และเกมอีกคู่ก็ยังไม่มีการทำประตูเกิดขึ้น ยิ้มเลยครับ ถ้าผลออกมาเป็นแบบนี้ ทีมเราได้เป็นจ่าฝูงอย่างสบายใจแน่นอน
นาทีที่55 การรอคอยของศูนย์หน้าเด็กติ๊สก็สิ้นสุดลงจากความผิดพลาดของกัปตันทีมคู่แข่ง เตะบอลไม่ดี พี่แกเลยจัดการด้วยเท้าขวา มันเป็นลูกส้มหล่นครับ แต่ส้มลูกนี้อร่อยเหลือเกิน เพราะมันเป็นส้มที่ทำให้เขาเกิดความมั่นใจเป็นทวีคูณ
กองหน้าเราปืนไม่ฝืดแล้ว ยิงได้ทั้งคู่เลย ผมยังมีความมั่นใจอยู่ว่าไม่คนใดคนหนึ่งต้องพังประตูอีกลูกไม่พี่ติ๊สหรือไม่ก็น้องหมู
อาการง่วงนอนของผมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง แล้วผมก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะผู้บรรยายบอกว่า มีการทำประตูของทีมบียาเรอัล
เอาแล้วครับ แทนที่ทีมจะเป็นจ่าฝูงแบบบินเดี่ยว กลับโดนสลิงของทีมเรือดำน้ำยิงขึ้นมายึดเอาไว้เหมือนว่า มึงจะไปไหน เอากูไปด้วย
แล้วสโลแกนของน้องพลับก็เกิดขึ้น จากไอ้เจ็ทโด้ โยนบอลเข้ากลาง พี่ติ๊สแกอยู่ตรงนั้นพอดี ใจของแกคงคิดอยู่หลายอย่างพอดู
กูจะยิงแบบไหนหว่า วอลเลย์เลยดีมั้ย?
หรือว่าจะส่งให้เพื่อนยิงแบบหลายๆนัดที่ผ่านมาดี?
ตอนนี้กูไม่สนแล้ว วันนี้กูขอสองก็แล้วกัน
ลูกกระเด้งขึ้นมา พี่แกวอลเล่ย์จริงๆ แต่วอลเล่ย์แบบไชยา มิตรชัย กระโดดพร้อมกับวอลเล่ย์ ลูกเข้าข้อเท้าพอดีเป๊ะ แล้วก็เข้าประตู
เป็นลูกที่สวยงามจริงๆ
ลูกที่พี่แกยิงเป็นการยิงแบบมีศิลปะ ไม่ต้องมีทฤษฎีอะไรมากมาย ไม่ต้องรอให้ลูกนิ่งแล้วก็ซัด ไม่ต้องรอให้ลูกอยู่กลางอากาศ 1.3 วินาที
ใช้ความรู้สึกล้วนยิงมันไปเลย
ลูกยิงแบบนี้ทำให้ผมนึกถึงบุคคลท่านหนึ่งที่ตอนนี้แกไปเอาดีกับฟุตบอลชายหาด คล้ายกันพอสมควร แถมยังเป็นเด็กติ๊สต์เหมือนกันด้วย แต่สิ่งที่น่าจะแตกต่างกันคือตอนที่พี่ติ๊สต์แกเงียบๆไม่เหมือนกับ เดอะคิง ที่ไปฝึกกังฟูคิกใส่กองเชียร์
ผมนอนหลับอย่างอิ่มอกอิ่มใจหลังเกมจบลง เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เพราะกองหน้าของเรายิงประตูได้แถมเป็นลูกสวยๆทั้งนั้น การยิงของทั้งคู่คงจะทำให้พวกปากไม่ว่างได้ก้มหน้าก้มตาและไปดูทีมของตัวเองว่ากองหน้าพวกพี่ๆเขาจะยิงแบบไหน? จะสวยสู้ได้หรือเปล่า?
มันทำให้การรอคอยของพวกเราที่เฝ้าดูว่าพี่ตื๊สต์จะยิงตอนไหนสิ้นสุดลง และมันก็ทำให้การรอคอยของพี่แกสิ้นสุดลงเหมือนกัน เพราะว่าพี่แกได้จบมันด้วยการสังหารสองประตู ช่วยให้ทีมของเราเดินทางกลับบ้านด้วยรอยยิ้มและการเล่นที่แสนคลาสสิคของ เด็กติ๊สต์
-ขอได้รับการคารวะจากผมแด่ Dimitar Berbatov และเหล่านักรบปิศาจแดงทุกท่าน-
แก้ไขล่าสุดโดย
reaper638 เมื่อ พุธ ต.ค. 01, 2008 15:19, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
