ถ้าผมเป็นมาเคด้าตอนนี้ ตอบเลยครับ..".ว่าเซงสุด ๆ ..เซงเป็ดโว้ยยยย....ทำไมโอกาสมันไม่มาที่กรุบ้างวะ....
อุตส่าลงไปวอร์มตั้งหลายนัด ยังได้ลงเลย.....ป๋าแมร่ม...ไม่รักกรุเหมือนเมื่อก่อนแล้วงะ...เอ๊ะ !!! หรือ เราทำไรไม่ถูกใจป๋าวะ ....หรือว่าเราพูดไรไม่ดีออกไปหรือป่าว...หรือ ๆๆๆๆ " คงสับสนไปหมดอะครับ....
และ ผมจะคิดต่อว่า " แมร่ม เอ้ย อย่าให้โอกาสมาที่กรุบ้างนะ ไอ้เวลเบ็ค ... กรุจะยิง ๆๆๆๆ และ ยิง ให้ตาข่ายมันขาดเลย "(ตาข่ายฝังตรงข้ามนะเฟ้ย !!! ไม่ใช่ตัวเอง)
และ ตอนซ้อม ผมจะมุ่งมั่น ... ๆๆๆ ซ้อม ๆๆ และ ก็ซ้อม... ถึงแม้ไปไม่ถึงดวงจันทร์...แต่ก็ตกอยู่ ท่ามกลางดวงดาวละวะ....แหม่ ว่าแล้ว ตูอยากให้ป๋า แมร่ม กิน แกงป่าปลาดุก ซักที... จะได้รู้รสชาติของการรอคอยบ้าง....เว้ยเฮ้ย.....
และจากนั้น ผมคงเฝ้ารอโอกาสแบบใจจดใจจ่อ.....รู้สึกว่าตัวเองราวกับเป็นหมาป่า กำลัง จ้องล่าเหยื่อในพุ่มไม้อยู่....
ขอเพียง ๆ โอกาสมันเพลอ กรุใส่เต็มเท้า เอ้ย !!! เต็มเขี้ยว....
ผมจะต้องเรียกความรู้สึกตอนยิงประตู วิลล่า กลับมาให้ได้.....แล้ว จากนั้น ข้าจะตะโกนต่อหน้า ป๋าว่า......
ว่า......
ว่า.........
ว่า........
ว่า......
ผมก้นด้านหมดเเล้วเฟ้ย!!!! ป๋า .......รักผมบ้างจิ....
5555+ ไม่รู้ มาเคด้า มันคิดเหมือนผมป่าวเนี่ย !!!! 5555+
ป๋าไม่รักผมไม่เป็นไร อย่าขอแบ่งสาว ๆ จากผมละกันป๋าอิอิอิ









