โดย kunhuy001 » จันทร์ ธ.ค. 14, 2009 19:17
ผมคบกับแฟนคนนี้มาสามเดือน เราเป็นเพื่อนเก่ากันตอน มอต้น ตอนแรกเธออยู่พิดโลก พอเราปิ้งกันก็เลยชวนมาหางาน กทม สิ่งที่ผมอยากคบกับเค้าก็คือ เราเป็นเพือนกันสมัยก่อน อาจรู้ไรกันคร่าวๆคบกันอาจไม่ต้องเริ่ม1ซึ่งถ้าคบคนใหม่ อาจจะใช้เวลาสักระยะในการเริ่มต้น และเธอมีรถเก๋ง1คัน ซึ่งผมคิดว่าเราคงมาช่วยกันทำงานหาเงินไวขึ้น เพราะที่อยู่ผมก็พร้อมเธอก็มีรถของเธอ
เธอจากพิดโลกมาอยู่กับผมตั้งแต่นั้น แล้วเธอก็ได้งานที่ออฟฟิตแห่งหนึ่ง เข้างาน9โมงเลิก3ทุ่ม ชีวิตมีความสุขมาก ตื่นมาผมก็ขายของชำที่บ้านตอนดึกๆเธอก็กลับ ชีวิตมีความสุขมากมายเรื่อยมา ผ่านมา1เดือนเธอมีปันหาเรื่องรถ ซึ่งเธอซื้อด้วยกันกับแฟนเก่าแล้วพอเลิกกับแฟนเก่าเธอก็เลยจำใจเอารถมาส่งต่อเอง แต่เธอขาดส่ง เธอบอกผมว่าที่ไม่อยากบอกเพราะอยากแก้ปันหาเองซึ่งตอนนี้ผมย้อนคิดไปตรงนั้น เธอจะเอาตังที่ไหน..ถ้าไม่ใช่ตังผม ก็กดมาให้เค้า9พันรวมตังของเค้าก็เอาไปจ่ายทันเวลาพอดี ผ่านมาอีกครึ่งเดือนป้าผมไม่ชอบเธอ บอกว่าเธอขี้เกียจเลยไม่ให้อยู่ด้วย ผมก็เลยจำใจให้เธอไปอยู่ที่อื่น ซึ่งก็ไปอยู่หอเพื่อนไม่ไกลกันเท่าไรนักอยู่ถึงสิ้นเดือนพี่เพื่อนจะมาอยู่ด้วยเลยต้องย้ายไปอยู่อีกห้อง ผมก็บอกว่าเค้าบอกแม่เอาตังที่แม่ เค้าก็บอกว่าบอกแล้วสิ้นเดือนแม่เอาให้ แล้วผมก็เอาค่ามัดจำหอและค่าล่วงหน้าที่ต้องจ่ายออกให้เธอ 5พันกว่าบาท มาถึงสิ้นเดือนเธอบอกทะเลาะกับแม่ แม่บอกไม่มีเงินขนาดนี้กลับไปอยู่บ้านดีกว่า ซึ่งผมงงมาก คนเป็นแม่เค้าไม่ช่วยอะไรเลยหรือ ทางบ้านก็ไม่ใช่ยากจนอะไร ถัดมาอีกวันเพื่อนแฟนผมโทรมาบอกจะมาอยู่กทมด้วยเลยชวนกันไปอยู่หอใกล้ที่ทำงานเธอ ซึ่งผมพยายามรั้งไม่ให้ไปแต่สุดท้ายเธอก็ต้องไป ตั้งแต่วันนั้นผมคิดว่าเราคงต้องเลิกกัน ต้นเดือนธันวาที่ผ่านมาเธอก็ย้ายไปอยู่นู้นกับเพื่อนของเธอ เราคุยกันตลอด ถึงห้องก็โทรหา ทำงานว่างแล้วก็โทรหา แต่ผ่านมาทีละวัน ดึกๆเราเริ่มคุยกันน้อยลงเพราะเธอเหนื่อยคุยกันแปปเดียวเธอก็ง่วง มีหนึ่งคืนไม่ได้โทรหาหวัค่ำเธอสะดุ้งตื่นมาโทรหาผมตอนตี2บอกว่า ขอโทดทีโทรมาดึกถึงห้องก็น๊อกไปเลย ผมก็บอกไปนอนได้แล้วไป เป็นห่วง ถัดจากนั้นมาเธอต้องออกงานออพฟิตกลับถึงห้องก็ไม่ได้โทรหา หลังจากนั้นเราเริ่มห่างกันเริ่มคุยกันน้อยลงซึ่งผมก็พูดไปว่า กลางคืนไม่ต้องคุยกันก็ได้ถ้าเธอได้นอนเต้มอิ่มผมยอม แต่ผมรู้ว่าเธอต้องมีใครใหม่แล้วหละคนคบกันต้องรู้กันอยู่แล้วเพียงแต่ผมไม่อยากพูด เพราะพูดไปเธอก็หาว่าผมเป้นจิงจัง เครียด ผมก็เลยปล่อยไป ถัดจากนั้นมาผมก็ทำตัวปกติซึ่งก็เริ่มทำใจแล้วหละ จนเพื่อนของเค้าเลือกที่จะอยู่ข้างผม ก็เลยเล่าให้ฟังหมดเลยเปงยังไงมั่ง ต้องขอบคุณเค้าอีกทีซึ่งถ้าเค้าไม่บอกผมคงทรมานไปอีกนาน ความจริงมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
ชายเพื่อนร่วมงานในออฟฟืตมาชอบเธอ ซึ่งเพื่อนๆต่างคอนเฟิมว่าชายคนนี้เจ้าชู้มีแฟนแล้วอย่าไปยุ่งอย่าสนใจเลย แรกๆเธอก็ไม่สน ผ่านมาแปปเดียวเธอก็ชอยชายคนนี้ ถึงตรงนี้ผมกับเธอไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลยเพราะคุยกันน้อยมาก แฟนผมรถเสีย สตาร์สไม่ติด เลิกงานชายคนนี้จึงชวนเธอกลับด้วย เธอก็กลับ อีกวันชายคนนี้พาเธอไปกินข้าว ดูหนัง ซื้อเสื้อผ้า ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอชอบและมีความสุขมาก จากนั้นเราก็ห่างกันเหลือเกิน เธอโทรมา ผมก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพราะผมเป็นห่วงเธอเรื่องรถ เงินเดือนเธอพอจ่าย แต่คงเหลือใช้นิดเดียว ผมก็โอนไปให้ ผมบอกเพื่อนเค้าว่าทำไมไม่บอกแฟนผมว่าให้บอกผมตรงๆไปเลย แฟนผมบอกว่า ไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาเลิก ซึ่งผมตัดสินใจว่าผมจะไปดักเจอเธอที่หอเพื่อจะที่บอกว่า มีคนอื่นไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่ทำไมไม่บอก ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว แต่คืนมะวานเธอโทรมาบอกเลิกกับผมเรียบร้อย ซึ่งก็เสียใจเป็นธรรมดา ผมไม่คิดจะโกรธเค้าเลยทั้งที่ความเป็นจริง เค้านั่นแหละผิด
ที่มาเขียนในนี้เพราะ กระทู้นี้โดนใจผมมาก เหตุผลที่ผมไม่โกรธเธอเพราะผมเข้าใจนิสัยผู้หญิง
ชายคนนึงอยู่ไกล มีความรักให้ มีความหวังดีให้ซึ่งเธอก็รุ้ว่าผมดีจริงๆ
ชายอีกคนทำงานที่เดียวกัน พาไปเที่ยวไปทำไรที่เค้ามีความสุข ซึ่งเพื่อนเธอก็เตือนแล้วว่าอย่ายุ่ง แต่เธอบอกว่าพี่เค้าก็ดีหนิ ซึ่งเป็นความจริงที่ว่า"ดี"ของผมกับ"ดี"ของเค้ามันไม่เหมือนกัน ผมเข้าใจที่เธอทิ้งผมไป ซึ่งพอได้มาเห็นกระทู้นี้ยิ่งคอนเฟิมว่าผมคิดถูกแล้วแหละ
