โดย kymanutdfc » จันทร์ ก.พ. 01, 2010 21:06
ตอนอากง ผมไม่สบาย
ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมไม่สนใจ ไปเล่นเกมส์บ้านเพื่อน ทุกๆวัน
วันนึง พ่อผม ขับรถมาที่บ้านเพื่อน เพื่อตามผมกลับบ้าน
ผมทำท่าทางขัดขืนเขา และออกจะรำคาญด้วยซ้ำ
ในตอน นั่งรถมอไซค์ของพ่อ ผมยัง หน้างอ ไม่สบอารม
เมื่อตอนที่ผมถึงบ้าน ผมเดินเข้ามาในบ้าน ด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด
ผมเห็นไฟในห้อง อากง ผมเปิด
ผมเปิดประตูเข้าไป ในห้องที่ผมไม่ค่อยจะเหยียบเข้าไป
ผมชำเรืองไปเห็น อากง นอนอยู่ ในใจไม่ได้คิดอะไร
เสียงสะอึกสะอื้นของบิดาผมค่อยดังๆตามหลังผมมา -- "อา..อา อากง เสียแล้ว "
ทุกๆสายตา จับจ้องมาที่ผม คนเดียว
ภาพวันคืนเก่าๆ แล่นเข้ามาในหัวผมทันที
อากงจะทะเลาะกับแม่ผมทุกครั้ง ที่ท่านพยายามจะตีผม
อากง เคยแอบเอาเกมส์แฟมิลี่ ที่พ่อซ่อนเอาไว้ มาให้ผม ในวันที่ผมนั่งร้องไห้
อากง นั่งเล่น เกมส์ คอนท่า กับผม ทั้งๆที่ท่าน อายุปาเข้าไปจะ 70แล้ว
อากง ที่ชอบอุ้มผม ขึ้นสูงๆ และให้ของทุกอย่างที่ผม อยากได้
ทุกๆสายตา มงมาที่ผม
และผม ก็ทราบดีแก่ใจว่า อากง คนนั้นได้จากผม อย่างไม่มีวันกลับมาแล้ว
ผมติดเพื่อน จนไม่ได้ มาเยี่ยมท่าน
ในวันที่ท่านเป็นเบาหวานต้องตัดขาทิ้ง ผมอ้อนพ่อของผม พาผมไปสวนสยาม
ทุกวันนี้ผมยังคง รู้สึกผิดต่อ ทุกๆอย่างที่ผม ทำลงไป
และสุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกกับ อากงว่า ผมรักอากงมากๆเลยครับ
รักท่านจริงๆ รักท่านเมื่อท่านเสียไปแล้ว
ผมขอโทษ
แชมป์นี้เพ่ขอ
