ผมไม่รู้ว่าผมจะไประบายข้อความนี้กับใคร Hi5 facebook twitter ผมก็ไม่เล่น บอร์ดแมนยูเนี่ย เป็นเว็ปไซด์แรกที่เวลาผมเข้า Internet แล้วจะเป็นเว็ปแรกๆที่ผมจะเข้า และการที่ได้โพสในเว็ปบอร์ดนี้มันเป็นความรู้สึกที่ดีอย่างบอกไม่ถูก ผมจึงขออนุญาตพิมพ์ข้อความแทนความรู้สึกที่ผมมีในตอนนี้ลงบนเว็ปบอร์ด ผมไม่ต้องการให้ใครมาอ่าน ให้ใครมารับรู้ความรู้สึก บางคนอาจจะบอกว่าปัญญาอ่อน บางคนอาจจะบอกว่าบ้า บางคนอาจจะบอกว่าไร้สาระ แต่สำหรับผมแล้วผมอยากจะระบายมันออกมา แม้เขาคนนั้นจะไม่ได้อ่าน ไม่ได้รับรู้อะไรเลย ทุกข้อความที่ผมพิมพ์ลงไปนี้มันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ผมเคยพูดแบบนี้ให้เขาฟังแล้ว แต่ตอนนั้นเขาไม่เคยคิดจะใส่ใจมันเลย ผมเลยขอถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือดีกว่า ผมหวังในใจเล็กๆว่าสักวันหนึ่งเขาคงจะผ่านเข้ามาอ่านบ้างแม้มันจะเป็นโอกาสที่แทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม
ผมเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ เขาชื่อว่า ชมพู่ บางท่านอาจเคยเห็นรูปที่ผมทำเป็นลายเซ็น ที่เอารูปมารวมเป็นรูปหัวใจอ่ะ เขาน่ารักนะครับ ใครจะว่ายังไงผมไม่รู้ ผมว่าเขาเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาแล้ว เป็นคนสนุกสนาน อยู่ใกล้แล้วมีความสุข ผมจะรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยินเสียง ได้อยู่ใกล้ ได้เห็นหน้า ผมอยากจะมีเขาอยู่ใกล้ๆผมตลอดเวลา ผมยังจำวันแรกที่เจอเขาได้ เป็นเด็กผู้หญิงท่าทางบ๊องๆไร้เดียงสา เดินมาหาผมแล้วก็มาบ่นว่าเดินมาตั้งไกลจนขาจะโตอยู่แล้ว พอเห็นหน้าผมเขาก็หัวเราะไม่หยุด จนผมก็ต้องหัวเราะตามไปด้วย ทำให้ผมต้องอายไปเลย คิดในใจว่า หน้าตาเราตลกขนาดนั้นเลยหรอ ตอนที่เขาจะกลับ เขาโบกมือบ๊ายบายยุหลายครั้ง จำไม่ได้ว่ากี่ครั้งถึงยอมกลับไป แล้วก็ยังขี่มอไซด์ผ่านหน้าผมมาโบกมือให้อีก หลังจากนั้นผมก็คิดว่าเขาเห็นหน้าผมแล้วผมหน้าตาไม่ดีขนาดนี้เขาคงจะไม่คุยกับผมแล้วล่ะ เขาก็เป็นคนสวยคงมีแฟนไปแล้วละ แล้ววันนั้นเขาก็โทรมาหาผม ตั้งแต่วันนั้นมาเราก็โทรคุยกันทุกวัน จนเรียกได้ว่าเป็นแฟนกัน ไปนั่นไปนี่ด้วยกัน ไปกินข้าวดูหนังด้วยกัน ผมยังจำได้เป็นอย่างดี ทุกคืนก่อนนอนจะได้ยินคำว่าหลับฝันดี ตลอดเวลาที่คบกันผมมีกำลังใจทำอะไรๆมากมายเลย ทำให้ผมขยันขึ้นเยอะตื่นแต่เช้าไปมหาลัย เวลาขี้เกียจขึ้นมานึกถึงเขาแล้วก็มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย เขาน่ารักจริงๆ ผมอยากตามไปดูแลเขาทุกๆที่เลย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะพ่อแม่เขาหวงซะเหลือเกิน ไปไหนมาไหนด้วยกันยังต้องหลบๆ เพราะเขากลัวญาติเขามาเห็น ผมอยากจะทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เขามีความสุข แม้ว่าผมจะลำบากแค่ไหนผมก็จะทำ แรกๆผมรู้สึกว่าเขาจะรักผมอยู่นะ แต่พอนานไป ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาเปลี่ยนไป เรื่องแบบนี้มันไม่ต้องมีใครมาบอกมันรู้สึกได้เอง สังเกตจากการกระทำ ในที่สุดผมก็คิดว่าจับผิดเขา อยากรู้ว่าสิ่งที่ผมคิดนั้นเป็นจริงมั๊ย วิธีง่ายๆก็ขอดูโทรศัพท์นี่แหละ ดูแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย แต่ที่ผมติดใจคือ ไม่มีข้อความที่ผมส่งให้เขาเลยทั้งที่ผมเก็บข้อความที่เขาส่งให้ทุกข้อความ เขาบอกว่า กลัวน้องมาเห็นแล้วเอาไปบอกพ่อกะแม่เพราะน้องชอบเล่นโทรศัพท์ เออ..ผมก็เลิกสงสัย มีอีกวิธีที่ผมอยากจะลงคือ มีเว็ปของ DTAC ที่สมัครแล้วสามารถเขาไปดูรายละเอียดการใช้บริการได้ เป็นบริการแจกแจงค่าโทรไรเนี่ยแหละ ผมเลยสมัครให้เขา แล้วก็เขาไปดู พอเขารู้ก็โวยวายใหญ่เลย บอกว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องส่วนตัวเค้า ถ้าไปดูอีกจะเลิก อ้าวซวยเลย ทำให้ผมยิ่งสงสัยใหญ่เลยว่าต้องมีความลับอะไรแน่นอน ผมสงสัยเบอร์โทรยุ 2-3 เบอร์ เลยจดไว้ มีเบอร์หนึ่งเห็นโทรไปบ่อยมากและคุยกันตั้งนานเป็นหลายชั่วโมง แถมยังคุยตอนดึกๆอีก ผมก็เลยถามเขาว่านี่เบอร์ใคร เขาบอกว่าเบอร์เพื่อนที่เรียนด้วยกัน โทรถามเรื่องการบ้าน ตอนแรกก็เชื่อนะ แต่หลังๆเนี่ยเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ผมเลย โทรไปก็เห็นว่ากำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเรื่องการบ้านยุ ตอนคุยกับผมก็บอกว่าเพื่อนโทรมาเรื่องการบ้านขอวางก่อนนะ ลองโทรไปตอนเที่ยงคืน ตีหนึ่งก็ยังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนยุ ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยอยากไป จนวันนั้นผมลองไม่โทรไปหาเขา ดูว่าเขาจะโทรมามั๊ย เพราะหลังเนี่ยไม่ค่อยโทรมาเลย แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เขาไม่โทรหาผมเลย จนเที่ยงคืนผมเลยโทรไป เขาคุยโทรศัพท์ยุจริงๆด้วย ผมโทรไปรู้สึกจะเป็นร้อยๆครั้งก็ไม่ยอมรับ ส่งข้อความไปก็แล้ว คนผมต้องเข้าไปดูในเว็ปของ DTAC ว่าเขาคุยกับใครยุ เข้าไปก็โป้งเลย คุยกับเบอร์ที่ผมสงสัยจริงๆด้วย เลยคิดว่าคงจะคุยกับเพื่อนละมั้ง อีกเดี๋ยวเขาคุยเสร็จก็คงโทรมา รอยุนานก็เลยโทรไปอีก ก็ยังคุยยุเหมือนเดิม ผมโทรไปไม่หยุดจนในที่สุดเขาก็เลิกคุย ผมดีใจนึกว่าจะรับสายผม ตัดสายแล้วปิดเครื่องซะงั้น ผมเสียหัวมาก เลยตัดสินใจโทรไปเบอร์ต้องสงสัย เป็นเสียงผู้ชายครับ ผมเลยถามว่าเป็นแฟนกับพู่ป่ะ เขาว่าว่า “ใช่” ผมแทบจะช็อก ผมยังได้รู้อีกว่า เขาคุยกันทุกวัน แล้วมะกี้ที่เขาไม่ยอมรับสายผมก็เพราะว่าโทรมาหาคนนี้ ผมน้ำตาไหลเลยครับ นอนร้องทั้งคืน พิมพ์ข้อความส่งไปตั้งเยอะ เสร็จแล้วก็โทรไปหาเขาอีกทั้งที่เขาไม่เปิดเครื่อง ผมกดโทรศัพท์ยุอย่างงั้นจนเช้า ประมาณ 7 โมงถึงโทรติด เขาก็ตัดสายแล้วปิดเครื่องอีก ผมก็โทรไปยุนั่นแหละจนแบตหมด ผมรู้สึกแย่มาก นอนร้องไห้ยุอย่างงั้น ประมาณ 9 โมงเขาก็มาแล้วบอกว่า เมื่อคืนพี่ยืมโทรศัพท์ไปโทรหาแฟนเพิ่งเอามาคืนตะกี้นี้ ผมก็เงียบไม่รู้จะพูดอะไร มันพูดไม่ออก แล้วเขาก็วางสายไป สักพักเขาก็โทรมาอีก ถามผมว่าเมื่อคืนโทรไปหาใครผมก็เลยเล่าให้ฟัง เขาบอกว่า บอกแล้วอย่าเข้าไปดู รู้แล้วเป็นไง เจ็บมั๊ย ถามผมต่ออีกว่าจะเอาไงต่อจะเลิกหรอ ผมเลยถามว่า ผมกับผู้ชายคนนั้น ใครมาก่อนมาหลัง เขาบอกว่าคนนั้นมาก่อนผมอีก แต่ที่ผู้ชายคนนั้นบอกเมื่อคืนนี้เขาสองคนรู้จักกันได้ไม่นาน เพื่อนเป็นคนแนะนำให้รู้จักกัน เพื่อนเขาไม่อยากให้คบกับผม คงเพราะผมเป็นเด็กบ้านนอกที่มาเรียนในเมืองละมั้ง แต่งตัวซกมกอยู่หอพักราคาถูกๆ อันนี้ผมคิดไปเอง ผมถามต่ออีกว่าจะเลือกคบใคร เขาก็บอกว่าเลือกไม่ได้ รักทั้งสองคน ผมคิดเล่นๆว่าถ้าผมยอมแพ้ง่ายๆแค่นี้ยังไงๆก็ต้องเสียใจ สู้พิสูจน์ให้เขารู้ดีกว่าว่าผมรักเขาแค่ไหน จึงบอกเขาว่าเราเหมือนเดิมนะ แล้วผมก็ทำตัวเหมือนเดิม ยังโทรหาทุกวัน ผ่านไปหลายวัน เขาบอกว่าเขาเลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้ว ละก็ห้ามผมโทรไปเบอร์นั้นอีก ผมก็เชื่อครับ แต่ยังไม่สนิทใจ จนวันสุดท้ายของเรามาถึง วันนั้นวันที่ 4 มีนา ผมนัดเขาไปกินข้าว ผมนั่งรอเขาตั้งแต่ 11 โมงกว่า จนจะถึง บ่าย 3 ก็ยังไม่มาผมโทรไปตามก็ไม่ยอมรับ แน่นอนผมก็ต้องโทรไปไม่หยุด เกือบจะบ่าย 3 แล้วเขาถึงรับสายบอกว่าอยู่ข้างล่างกำลังจะเดินขึ้นไปมะกี้ไปโรงเรียนมาไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ผมรีบเดินลงไปรับ แทนที่จะมากินข้าวกับผม เขาไปนั่งคุยกับเพื่อนเฉยบอกว่ากินมาแล้ว แล้วให้ผมนั่งกินข้าวคนเดียวเฉยเลย แล้วเขาก็วิ่งไปมาระหว่างโต๊ะผมกับโต๊ะเพื่อนเขาอยู่หลายรอบจนเพื่อนๆเขากลับไป ผมกินข้าวเสร็จ ก็เลยจะพาเขาไปซื้อกระเป๋า เดินลงมาเจอเพื่อนเขากลุ่มเดิมอีก ผมก็นั่งรอให้เขาคุยกับเพื่อนเสร็จซะก่อนแล้วเดินลงไปซื้อกระเป๋าที่ชั้น 2 แล้วเขาก็ชวนผมไปเดินตลาดนัดต่อแล้วก็กลับไป ผมเริ่มสงสัยในตัวเขาอีก จึงเข้าไปเช็คในเน็ทอีกครั้ง เหมือนเดิมคับ เขายังคงโทรหากับเหมือนเดิม เขาโกหกผมอีก ผมเลยโทรไปหาผู้ชายคนนั้นอีก จะถามว่าเลิกกันจริงๆรึป่าว เป็นอย่างที่ผมคิดเขา 2 คนยังคบกันอยู่ ผมเลยโทรไปนัดเขาออกมาเจออีก นัดเจอที่หน้าโรงบาล ผมรีบขี่มอไซด์ไป พอถึงแล้ว เขาโทรมาบอกผมว่า ไม่ต้องมาแล้วนะ ตัวเองไปทำอะไรไว้ บอกแล้วว่าอย่าโทรไปอีก พอกันทีไม่อยากทนแล้ว ผมบอกว่าถ้าไม่ออกมาจะไปหาที่บ้าน เขาถึงยอมออกมา พอมาถึงเขาก็ถามผมเลยว่า มีอะไร ผมก็พูดไรไปไม่รู้มันเบลอๆจำไม่ได้ ผมรู้ตัวแล้วว่ายังไงก็ต้องเลิกกันแน่ๆวันนี้ ผมพยายามจะชวนเขาไปคุยที่อื่น ตรงนั้นคนมันเยอะ ผมกลัวร้องไห้ออกมา ผมอยากจะอยู่ที่เงียบๆที่มีแค่ผมกับเขา 2 คนนั่งฟังนั่งพูดอะไรก็ได้ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี แต่เขาก็ไม่ยอมไปกับผม กลับมาว่ามีอะไรก็รีบพูดมาจะกลับบ้าน ผมก็ถามว่า จะเลิกกับผู้ชายคนนั้นป่ะ ผมตอบอย่างมั่นใจเลยว่า “ไม่” มีแต่เค้าจะเลิกกับตัวเอง ผมถามเขาว่า แล้วตัวเองไม่รักเค้าแล้วรอ เขาบอกว่าแล้วรับได้มั๊ยล่ะที่เค้าเป็นแบบนี้ ผมทำไรไม่ถูก หยิบอะไรไม่รู้คิดว่าเป็นกำไลที่อยู่ในตะกร้ามอไซด์ขึ้นมา ผมบอกเขาไปว่างั้น เค้าก็คงต้องไปละ เขาพูดว่า เลิกหรอ ผมบีบกำไลอันนั้นจนแตกคามือ แล้วเขาก็ขี่มอไซด์ไป ผมกลับไปทั้งน้ำตา เหมือนตัวเองลอยได้เลยอ่ะ มันชาไปทั้งตัวเลย กลับไปถึงหอพัก ผมปล่อยมือจากแฮนด์เลือดเต็มเลยผมไม่รู้ว่ามือผมเป็นแผล ผมก็นอนร้องไห้ทั้งอย่างงั้นแหละ ดีนะที่เพิ่งย้ายหอมาอยู่คนเดียว ไม่งั้นเพื่อนได้เห็นผมร้องไห้แน่ ตกเย็นมา เขาโทรมาถามผมว่า กินข้าวรึยัง นั่นทำให้ผมได้คิดว่า เขายังเป็นห่วงผมอยู่บ้าง จากนั้นมาผมก็พยายามจะลืม พยายามทำใจแต่ก็ยังคิดถึงเขาอยู่ จึงโทรไปหาเขาอีก เขามายอมรับสายผมเลย เละหยอดเหรียญโทรไป แต่ฟังแล้วเหมือนเขาจะไม่อยากคุยกับผมเลย ผมทำไรไม่ได้นอกจากทำใจ และคิดในใจว่า นี่นะหรอน้ำใจคนเคยรักกัน ผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำไรเลย ตกเย็นมาก็ไปหาเพื่อนชวนกินเหล้า วันไหนไม่มีคนกินด้วย กินคนเดียวก็มี ไม่มีอย่างงี้นอนไม่หลับ เวลาผ่านไปประมาณ 2 อาทิตย์ เขาก็โทรมาหาผม นึกว่าเขาจะเป็นห่วงโทรมาถามข่าวคราวผมบ้าง ที่จริงไม่ใช่เลย เขากลับมาเค้นเอาความจริงกับผมว่า เป็นคนโทรไปหาแฟนเขาใช่ไหม เขาขอพาสเวิร์ดผมไปดูรายการโทรออกในเน็ท เขายังคิดว่าผมยังจะไปรบกวนเขากับแฟนอีก เสียความรู้สึกนะ ผมไม่ได้โทรไปจริงๆทำไมเขาถึงไม่ยอมเชื่อใจผมบ้างเลย เท่านั้นยังไม่พอเขายังให้เพื่อนเขามาถามเอาความจริงกับผมอีก จะให้ผมยอมรับให้ได้เลยว่าผมโทรไป ก็ผมไม่ได้โทรไปอ่ะ จะให้ผมทำไง คืนนั้นผมพยายามจะพูดความรู้สึกในใจให้เขาฟัง เขาไม่ยอมฟังเลย มีแต่ให้เพื่อนเขาพูดแทน ผมพูดไรไม่ถูกพูดวกไปวนมาจนเพื่อนเขาคิดว่าผมเป็นบ้าละมั้ง เพื่อนเขาบอกว่า พู่ไม่ได้รักพี่แล้ว อย่าพยายามมารบกวนเขาอีก จบแล้วก็คือจบ พูดให้มันจบวันนี้เลย ที่ผมอยากฟังไม่ใช่เพื่อนเขา ผมอยากฟังจากปากเขามากกว่า ผมแค่อยากรู้ว่าความรู้สึกดีๆ สิ่งดีๆที่ผมทำให้เขายังเหลืออยู่บ้างไหม แต่ผมไม่รู้จะใช้คำถามว่ายังไงถึงจะได้คำตอบ สรุปวันนั้นจนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี
“ตั้งแต่วันที่เลิกกันก็เดือนกว่าแล้วสิ เค้ายังรักพู่เหมือนเดิมนะ อยากรู้ว่าพู่เป็นยังไงบ้าง เค้าหรอ? เค้าก็ยังรู้สึกแบบเดิมๆ อยากดูแลพู่เหมือนอย่างเคย บางทีก็ยังร้องไห้เหมือนเดิม เวลาหลับเค้ายังฝันถึงพู่บ่อยๆเลย วันไหนไม่ได้กินเบียร์ละนอนไม่หลับ ขอโทษนะที่ทำเหมือนที่รับปากพู่ไม่ได้ วันนั้นเค้าเห็นพู่ด้วยละ ตอนที่ใครเสด็จไม่รู้ ที่เขาปิดถนน เค้าเห็นพู่ซ้อนมอไซด์ไปกับเพื่อน พู่ผมยาวขึ้นสวยกว่าเดิมนะ แล้วก็วันนั้น เค้านั่งรถผ่านหน้ากองบิน เห็นพู่ขี่มอไซด์สวนมา ใส่เสื้อตัวโปรดสีน้ำตาลอ่ะ เห็นพู่แล้วอยากไปทักจัง แต่มันเป็นไปไม่ได้ พู่คงไม่อยากเห็นหน้าเค้าหรอกใช่ป่ะ ถึงตอนนี้เค้าเข้าใจแล้วละว่า คนไม่ได้รักกันแล้วยังไงมันก็ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เค้าอยากกลับไปรักกะพู่เหมือนเดิมนะ เค้ายังหวังเล็กๆอยู่เพื่อให้หลอกตัวเองสุขใจบ้าง แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก เค้ากะพู่มันต่างกันเกินไป เค้ามีแค่รักให้พู่อย่างเดียวมันไม่พอจริงๆแหละ วันที่พู่จะให้โอกาสเค้าได้เป็นแฟนพู่อีกจะมีบ้างมั๊ยนะ เค้ายังหวังเสมอนะ รักยายพู่เสมอจ่ะ”
ทุกวันนี้ผมอยากเก็บความรู้สึกเดิมๆไว้ให้มากที่สุด ผมยังคิดว่าเค้ายังเป็นแฟนผมเสมอ หน้าจอมือถือยังคงเป็นรูปเขาเหมือนเดิม ข้อความทุกข้อความ รูปทุกรูปยังอยู่ครบ นาฬิกาที่เขาซื้อให้ผมก็ใส่ทุกวัน กะเป๋าตังค์ที่เขาซื้อให้พร้อมใส่รูปให้ด้วยก็ยังใช้ทุกวัน เสื้อตัวที่เขาซื้อให้อยากใส่ทุกวันแต่ทำไม่ได้ ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่ผ่านไปใกล้ที่ที่เราเคยไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ ผมกลับคิดว่าไปในที่เดิมๆจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้ ผมยังไปให้อาหารปลาที่ที่เราเคยไปให้ด้วยกัน ไปนั่งตรงม้านั่งที่เคยนั่งกินขนมด้วยกัน ไปวัดที่เราเคยไปด้วยกัน จอดรถที่เดิม เดินไปตามทางที่เราเคยเดินด้วยกัน แต่ผิดตรงที่ไม่มีมดมากัดขาเหมือนวันนั้น ตอนกลับยังแวะกินข้าวที่ร้านเดิม ผมยังไปดูหนังที่เราเคยไปดูด้วยกัน นั่งกินไอศรีมตรงโต๊ะที่เคยนั่ง ไปกิน KFC ที่สาขาเดิมโต๊ะ เวลาเดินผ่านร้านเสื้อผ้า ร้านรองเท้าก็อยากจะพาเขามาซื้อ แต่ก็พาเขามาไม่ได้แล้ว เห็นคนหน้าตาคล้ายๆใส่เสื้อคล้ายๆยังนึกว่าเป็นเขาเลย ผมดีใจนะที่เห็นเขายังใช้ของที่ผมซื้อให้ หวังว่าเขาจะยังนึกถึงคนซื้อบ้าง ผมเคยบอกเขาว่าจะเก็บเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้เขา ตอนนี้ใกล้จะครบแล้วนะ ผมอยากบอกให้เขารู้จัง เขาจะดีใจมั๊ย ถ้าผมซื้อให้เขา เขายังจะอยากได้อยู่มั๊ย ผมอยากถามเขาจัง ตอนก่อนนอนผมอยากโทรไปบอกเข้าว่า หลับฝันดีนะ จุ๊บุๆ แต่ตอนนี้ผมไม่มีสิทธิ์แล้ว คงมีคนอื่นมาบอกเขาแทนผมแล้วละ ถ้าย้อนเวลากลับไปถ้าผมรู้ล่วงหน้าว่ามันจะจบอย่างงี้ผมยังจะคบกับเขาและจะรักเขาเหมือนเดิม ผมเคยบอกเขาเล่นๆว่า ถ้าเราเลิกกันจริงๆผมจะไปบวช ตอนนี้ฝึกงานเสร็จพอดี ผมว่าจะไปบวชภาคฤดูร้อนกับเขาซะหน่อย เปิดเทอมค่อยเจอกันนะครับ เปิดเทอมถ้าผมไม่ติดในรสพระธรรมคงจะได้กลับมาโพสในบอร์ดอีกขอให้แมนยูให้แชมป์ลีกนะครับ ขอโทษที่พิมพ์ให้รกบอร์ด
อย่าเอาข้อความนี้ไปเป็นฟอร์เวิร์ดเมลล่ะ
ผมนั่งพิมพ์ก็แค่อยากปลดปล่อยมันออกมาบ้าง
แต่ถ้าใครใจดีอยากให้เขาได้รับรู้ความรู้สึกของผมช่วย Coppy ลิงค์ หรือข้อความส่งไปในเมลล์เขาให้หน่อย
chompoo14444@hotmail.com
ใครส่งไปขอให้รักที่มีอยู่แล้วเป็นรักแท้ ใครที่ยังไม่เจอก็ขอให้เจอรักแท้ซะที สาธุ
ผมก็อยากส่งไปเองยุหรอกแต่กลัวเห็นผมส่งไปเขาจะไม่เปิดอ่านแล้วก็ลบทิ้ง
ไปแล้วนะครับ บ๊ะบาย...เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการ
|
||
|
|
|
</center>
