แล้วคุณจะรัก เจ้ารูน...มือใหม่หัดโพส ครับ

ช่วงนี้ผมติด "เวย์น รูนี่ย์ ชีวิตนี้เพื่อ...ปีศาจแดง" อัตชีวิตของ เวย์น รูนี่ย์ ที่ "ธีระ"เรียบเรียงเป็นเรื่องยาว ลงในนสพ. สยามกีฬารายวัน งอมแงม

ต้องให้เครดิตว่า ธีระ ถ่ายทอดได้ดีจริงๆ

มันไม่ใช่ภาพพื้นๆ ที่เรามักประเมินวิถีชีวิตของนักเตะอาชีพในอังกฤษ จากภาพที่เราเห็นความสามารถดุจเทวดาในเกมการแข่งขัน ความรวยจากการค้าแข้ง ก็เหมาเอาว่าชีวิตนั้นโคตรเริ่ดเลย

แต่ในชีวิตจริงกว่าจะเติบโตขึ้นมาเป็นตัวเป็นตน จากย่านเสื่อมโทรมของเมืองใหญ่ลิเวอร์พูล ที่สังคมรอบตัวเต็มไปด้วยคนถ่อย กากเดนสังคม เวย์น รูนี่ย์ ได้รอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกา มาได้อย่างไร

โดยที่ก่อนหน้านั้น มักไม่เข้าใจ ทำไมเขายังหลุดอะไรถ่อยๆ เถื่อนๆ ต่อหน้าสาธารณชนอยู่เรื่อย ทั้งที่ชีวิตก็มาไกลจากสังคมเดิมๆ ถึงขนาดนี้ น่าจะปรับตัวได้ดีกว่านี้

แต่พออ่านเรื่องที่ธีระเรียบเรียง รู้สึกดีกับ ไอ้หมูอ้วนหัวกลม มากขึ้นเลยครับ

เพราะฟุตบอลแท้ๆ ที่ทำให้ เวย์น รูนี่ย์ สามารถตะกายพ้นมาจากปลักตมสังคมอันหนักหน่วงในย่านเสื่อมโทรมถิ่นเกิดได้จริงๆ เขาโชคดีกว่าเพื่อนๆ เด็กในรุ่นราวคราวเดียวกันเยอะ ที่หลายคนตายไปแล้วจากความรุนแรง หลายคนอยู่กับชีวิตถ่อยๆ ไร้อนาคต

แค่บางครั้งบางคราวที่ เขา "หลุด" แสดงความดิบ มันก็แค่ กระผีกริ้น ที่ฝังอยู่บ้างในสัญชาตญาณรากเหง้าเดิมเท่านั้น ซึ่งก็ดีถมแล้ว

ยิ่งอ่านบทถึง คอลีน หวานใจของเขา ก็ยิ่งเข้าใจว่า ทำไมเขาถึงแสนรักสาวคนนี้ เพราะเธอคือคนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตเขา ที่ดึงเขามาสู่โลกด้านดี สู่สังคมของเธอที่ดีกว่าสังคมของเขา รูนี่ย์จึงซาบซึ้งเธอยิ่งนัก (ไม่ต่างกับ เดวิด เบ็คแฮม ที่ทำไมถึงศิโรราบต่อ วิคตอเรีย ด้วยเธอคือ ผู้ยกระดับชีวิตสู่อีกสังคมที่ดีกว่าให้กับเขา แม้กระทั่งในยามนี้)

บางที นักเตะอาชีพที่มาจากกำพืดสังคมชนชั้นแรงงาน จะต้องมีเมียที่ดี เพื่อดึงรั้งชีวิตขึ้นมาได้

ทำให้ผมหวนนึกถึงเรื่องในอดีตว่า ทำไม เซอร์ แม็ตต์ บัสบี้ ถึงพยายามนักพยายามหนา ให้ จอร์จ เบสต์ ลูกรัก หาเมียดีๆ สร้างครอบครัวแบบ บ็อบบี้ ชาร์ลตัน (ในยุคนั้น) ด้วยสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งเดียวที่จะดึง จอร์จ เบสต์ อยู่ในวิถีนักเตะอาชีพที่ดีได้ยาวนาน

น่าเสียดายที่ จอร์จ เบสต์ ไม่มีวาสนาเหมือน เดวิด เบ็คแฮม หรือ เวย์น รูนี่ย์ ไม่เช่นนั้น เขาก็อาจเป็นนักเตะอมตะที่ประสบความสำเร็จสูงสุด ได้เป็นท่านเซอร์นักเตะเลือดไอริชอีกคนของโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด ก็ได้

เมื่อไม่กี่วันมานี้ มีข่าว รูนี่ย์ ให้ ไค ไอ้ลูกหมูตัวเล็ก ใส่ชุดสีน้ำเงินของเอฟเวอร์ตัน แล้วนำภาพลงในเฟซบุ๊กของเขา จนเกิดกระแสความไม่พอใจกับบรรดาสาวกปีศาจแดง

ไค คือหน่อเนื้อเชื้อไข เป็นทรัพย์สินของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด โดยกำเนิด

แต่ผมกลับเข้าใจนะครับว่า ทำไมถึงมีภาพเช่นนั้น?

มันคือความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจ ที่ เวย์น รูนี่ย์ ไม่ลืมกำพืดตัวเองไงครับ

คือ รู้ตัวว่ารากเหง้า จุดปะทุแห่งหัวใจนับตั้งแต่ตัวเองเกิดมาในวิถีชีวิตความยากไร้ ตัวเองได้ยึดเหนี่ยวอะไร ให้รอดพ้นจากความเชี่ยวกรากของสังคมเสื่อมโทรมรอบตัว...ก็สีน้ำเงินแห่งเอฟเวอร์ตัน นั่นแหละ

เขาเกิดจากตรงนั้น พ่อเขาคือผู้ที่ปลูกฝังให้เขายึดมั่นตรงนั้น เพื่อการเป็นนักฟุตบอลอาชีพ

ความยิ่งใหญ่ในถิ่นโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด มันคือก้าวที่ต่อจากนั้นต่างหาก ก้าวที่เขาพ้นจากวิถีชีวิตอันหนักหน่วงไปแล้ว

ผมว่า เวย์น รูนี่ย์ มีสิทธิ์ที่จะให้ ไค ได้ซึมซาบรับรู้กำพืดเกิดของเขานะ

ไม่มีที่ยึดเหนี่ยวตรงนั้น วิถีชีวิตของ ไค ก็อาจไม่ใช่ตรงนี้

อาจจะเป็นลูกกรรมกรคนหนึ่งที่ชีวิตไม่มีอะไรเลย

ผมว่า เป็นปมเด่นเท่ๆ เสียอีก ที่รูนี่ย์ไม่ลืมกำพืดเกิดตัวเอง

แล้วเขาก็ทำได้ดีพอ ในการขอโทษแฟนปีศาจแดง พร้อมกับลงภาพไค ในชุดแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด

ลูกผู้ชาย มันก็มีบางอย่างที่จำต้องฝังลึกอยู่ในหัวใจแหละครับ