นับตั้งแต่การจากไปของโรนัลโด้และเตเวซสามฤดูกาลก่อน แมนยูได้เงินมหาศาลเพื่อที่จะซื้อนักแตะ
บิ๊กเนมฝีเท้าใกล้เคียงกันเข้ามาแทน จากนั้นจนถึงวันนี้เกือบสามปีแมนยูกลับไม่มีนักเตะบิ๊กเนมเข้ามาแม้แต่คนเดียว
แต่ละฤดูกาลมีแต่ข่าวคนนั้นคนนี้ สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ซื้อ จนกระทั่งมาถึงเวสลี่ย์ ชไนเดอร์ แมนยูมีโอกาสมากที่จะได้ตัว
แต่ท่านเซ่อไม่สนใจที่จะขว้ามาอย่างจริงจัง บวกกับหนูทอมกำลังรุ่งขึ้นมาถึงขั้นมีแฟนแมนยูหลายคนบอกว่า
ทีมเรามีหนูทอมแล้วไม่ต้องการชไนเดอร์ ผมเองตอนนั้นได้แต่คิดว่า อะไรถึงทำให้คนมองข้ามปัญหาที่ใหญ่หลวงด้วยการ
ฝากความหวังไว้กับเด็กที่พึ่งรุ่งขึ้นมาโดยไม่มีตัวแทนคนอื่นเลย มองดูนักเตะแดนกลางของแมนยู ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สำคัญมาก
จริงๆแล้วกลางเราไม่อยู่ใน top 5 ด้วยซ้ำไปนะครับ เทียบกับแล้วกลางเราแย่กว่าแม้กระทั่งเป็ดแดงซะอีก แต่ท่านเซ่อยังฝากความ
หวังลมๆแล้งๆ ไว้ที่บักคาริค ที่พอได้บอลไม่คิดจะทำอะไร นอกจากแปะคืนหลัง ไม่งั้นก็ส่งให้คู่ต่อสู้มันซะเลย สถานการณ์คับขัน ไม่
เคยคิดที่จะพลิกบอลไปข้างหน้าเลย ทำให้กลางเราเวลาเล่นกะทีมที่เพรสสูง แม้กระทั่งเจอทีมเล็กๆก็จะมีปัญหา เนื่องจากกลางเรา
มีแต่ส่งคืนหลัง ไม่งั้นก็ขวางสนาม น้อยครั้งที่จะพลิกบอลไปข้างหน้าหรือเลี้ยงทะลุทะลวงจากลางไปหน้า กองกลางที่มีความสามารถ
พอที่จะบังบอลหรือครองบอล เวลาโดนกดดันเข้ามา แล้วพลิกบอลไปข้างหน้าได้คือ แอนเดอร์สัน ถึงแม้ว่าฟอร์มเขาจะไม่คงที่
ถ้ามองไปที่อนาคตก็ควรจะได้เป็นตัวจริงแล้ว ผมสังเกตุมานานแล้วว่า เซ่อชอบกลางที่เล่นบอลช้าแต่ชัว ก็เลยได้อย่างที่ว่าแหระครับ
เซ่อจะชอบสโคลกับคาริคมาก บอกตรงๆ ผมไม่ได้มีอคติกับสองคนนี้ แต่กองกลางมันต้องมีคนพลิกเกมได้มั่ง ไม่ใช่แค่ผ่านบอลขวางไปมา
นัดเจอเป็ดแดง บักคาริคไม่กล้าแม้แต่จะส่งบอลไปข้างหน้า ได้บอลมาหาแต่สโคล ด้วยอายุขนาดนี้ สโคลต้องมีพื้นที่ว่างจริงๆ ถึงจะจ่ายบอลไปข้างหน้าได้
ไม่งั้นก็คืนหลังตลอด สรุปคือต้องไปเปิดเกมที่โกล เตะโด่งขึ้นมาแล้วก็เสียบอล เพราะว่าเราอ่อนลูกกลางอากาสทั้งทีม ขนาดทีมเล็กๆกองหน้ามันยังเก็บบอล
โด่งได้มั่ง แต่แมนยูนี้โยนไป สิบลูกก็เสียมันทั้งสิบลูก บางที่เพื่อนอาจโหม่งได้มั่ง แต่ไม่มีใครวิ่งทำทางไปเอาบอล ถึงกระนั้น ทั้งโกลและกองกลังแมนยู
ก็ยังชอบที่จะโยนไปข้างหน้าอยู่บ่อยครั้ง ปัญหาคืออะไร? ก็อย่างที่บอกไว้ตอนแรกแหระครับ ไม่มีใครที่จะพลิกบอลไปเล่นในขณะที่หันหรูลังให้คู่ตู่สู้ได้
เพราะกลางเราเอาแต่คืนหลัง ไม่งั้นก็ขวางสนาม สรุปตำแหน่งที่พอจะเป็นความหวังได้ตอนนี้มีแค่ปีกเท่านั้นครับ บาเลเซียมีประโชน์มาก ปาร์คก็ยังเล่นได้
ส่วนกองหน้า ก็ต้องฝากความหวังไว้ที่เวลเบคจริง ส่วนรูนี่นั้น เล่นไม่คุ้มค่าเหนื่อย 250000 ปอนด์ต่อสัปดาจริงๆ สรุปกลายเป็นนักเตะจับฉ่ายไปเลย
ไม่รู้ว่าจุดเด่นคืออะไร ยิงประตูก็ไม่ใช่ ครองบอลจ่ายบอลเสียบ่อย นี่ผมไม่ได้มั่วนะครับ ไปดูเทปได้เลย ทุกนัดที่รูนี่ย์ลงเป็นนักเตะที่จ่ายเสียอันดับต้นๆเลย พอๆกับกิ๊กเลย แทนที่นักเตะระดับนี้จะเป็นความหวังของทีม อย่างน้อยก็ต้องเก็บบอลให้ได้ จ่ายให้เสียน้อยที่สุด แต่กลับเล่ยยังกะบอลวัด ผมอาจวิจารณ์แรง
แต่ถ้ามองความจริง รูนี่ย์ไม่มีอะไรเด่นจริงๆครับ การเข้าฮอสวิ่งทำทาง ยังสู้โรนัลโด้ไม่ได้เลย ขนาดโด้เล่นเป็นปีก ยังเข้าฮอสเก่งกว่าเยอะ มิหนำซ้ำยังชองลงมาล้วงบอลต่ำ แทนที่บอลจะโต้กลับเร็วพอรูนี่ได้บอล ต้องมาเซตเกมใหม่เลย ถ้าจะเอารูนี่ลง กิ๊ก สโคล คาริคลงนี่ เปอร์เซ็นการจายบอลเสียเราจะเยอะมาก
สรุป ถ้าช่วงฤดูกาลที่เหลือ เรายังเล่นได้แค่นี้ พอตูเร่กลับมา แมนซิ เทพเหมือนเดิม โอกาสมือเปล่าเราก็สูงมาก แล้วนักเตะแมนยูที่บาดเจ็บนี่แปลกมากเลยนะครับ ส่วนใหญ่จะเจ็บเองตอนซ้อม เกือบทั้งหมดเลย แล้วเป็นมาหลายปีแล้ว สะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพทีมกายภาพเราห่วยมาก จนบางครั้งผมคิดไปเองว่า
เซ่อกลัวว่านักเตะบางคนจะไม่ได้ลงเหรือเปล่า จึงต้องให้มันบาดเจ็บกันทั้งทีม อันนี้คิดเล่นๆนะครับ สุดท้ายพูดถึงเซ่อนิดนึงนะครับ หลายปีหลังมานี้
การแก้เกมของเซ่อไม่มีให้เห็นเลยนะครับ เซ่อจะเปลี่ยนตัวเชิงแทคติกน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนตัวตอนยิงขาดแล้ว แล้วก็เปลี่ยนทีละสองสามคน
เพื่อให้โอกาสนักเตะที่ไม่ค่อยได้เล่น ได้เล่นมั่ง ส่วนที่จะเปลี่ยนตัวเพื่อแก้เกมจริงๆมีให้เห็นน้อยมาก เกมไหนรูปเกมเป็นรองแล้ว แต่ถ้าตราบใดที่ยังไม่เสียประตูหรือได้ผลที่ต้องการอยู่ เซ่อก็จะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นต่อไป จนหลายนัดถึงกลับแพ้ไปเลย
|
||
|
|
|
