ก่อนเกลียดรูนี่เนื่องจากเห็นแฟนแมนยูหลายคนไม่พอใจกับการที่รูนี่ขอย้ายทีมอีกครั้ง ผมแค่อยากเขียนบทความถึงนักเตะที่ผมชื่นชอบคนนี้ครับ
หลังจากได้ลงสนามนัดแรกในปี 2002 และยิงประตูสุดสวยใส่ Arsenal แล้ว รูนี่ก็พัฒนาตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็วยึดตัวจริงกับทีมต้นสังกัด รวมทั้งมีชื่อติดทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่ เท่านั้นยังไม่พอรูนี่ระเบิดฟอร์มได้อย่างสุดยอดให้กับอังกฤษในฟุตบอลยูโร 2004 โดยทำได้ถึง 4 ประตูก่อนได้รับบาดเจ็บตั้งแต่ต้นเกมส์นัดที่เสมอกับโปรตุเกส 2-2 เป็นสาเหตุสำคัญที่อังกฤษตกรอบในที่สุด
ซัมเมอร์นั้นเป็นช่วงที่ผมเสียเงินให้กับ StarSoccer มากที่สุดเพราะผมตามข่าวรูนี่ทุกวันรวมแล้วน่าจะเกือบเดือนก่อนที่ข่าวของรูนี่จะซาลงจากหน้าหนังสือพิมพ์ ผมจำได้ถึงความตื่นเต้นที่ยูไนเต็ดได้ครอบครองดาวรุ่งที่ดีที่สุดของอังกฤษ อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งที่ทำให้ 4-4-2 ของแมนยูกลับมาน่ากลัวอีกครั้งเนื่องจากตอนนั้นเรามีเพียง รุด ฟานนิสเตลรอย เป็นที่พึ่งในแดนหน้าเท่านั้น ( ซาฮาและโซลชาเจ็บบ่อยมาก )
ขอบอกเลยว่ารูนี่ในวันนั้นต่างกับในวันนี้มาก ในอดีตรูนี่ได้เล่นในตำแหน่งที่เค้าถนัดที่สุดคือ กองหน้าตัวต่ำ ในตอนนั้นรูนี่มีความสุขกับการเล่นฟุตบอลมาก ได้บอลทีก็ตะลุยไปข้างหน้าไม่ต้องสนใจอะไร มีโอกาสส่องก็ซัดตูมเดียว ตาข่ายแทบขาดจะยิงใกล้ ยิงไกล วอลเล่ย์ ชิพข้ามหัวประตู รูนี่ทำได้หมด แต่ทำไมเวลายิ่งผ่านไปรูนี่ถึงเหมือนกับคนละคนไปซะอย่างนั้นแถมยังงอแงอยากย้ายทีมอีก ผมขอตั้งข้อสังเกตุจากการที่ได้ติดตามดูเค้ามาตลอด ผมไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ผมคิดคือสิ่งที่ถูก แต่อยากให้ทุกคนลองคิดตามสิ่งที่ผมจะสื่อออกมาหลังจากนี้
ถึงแม้รูนี่จะมีฝีเท้าต่างจากสมัยก่อนมากแต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือ เค้ายังคงกระหายที่จะคว้าชัยชนะให้ยูไนเต็ด เค้ารักยูไนเต็ดมากกว่าที่หลายๆคนคิด คุณจำได้ไหมว่าใครที่วิ่งไม่ยอมหยุดในทุกๆเกมส์ที่ได้ลงเล่น ใครที่คอยทำทุกอย่างตามหน้าที่และเกินหน้าที่ด้วยซ้ำเพื่อให้ทีมได้ชัยชนะ ใครที่ยอมทำทุกอย่างให้ทีมที่เค้าลงเล่น ถึงแม้จะมีปัญหานอกสนามกับโรนัลโด้ก็ต้องดีกันเพื่อทีม โดนโยกไปเล่นปีกอีกทั้งช่วยเกมส์รับเพื่อให้โรนัลโด้ได้เล่นเกมส์รุกเต็มที่เค้าก็ยอมโดยไม่ปริปากบ่น ยังไม่พอคุณจำได้ไหม วันที่รูนี่เจ็บออกไปนั่งข้างสนาม ยูไนเต็ดหมดโควต้าเปลี่ยนตัว ในขณะที่ทีมโดนกดดันอย่างหนัก ใครที่วิ่งลงมาช่วยเพื่อนไล่บอลทั้งๆที่ยืนตรงๆยังแทบทำไม่ไหว ผมไม่อยากให้คุณลืมวันเวลาเหล่านั้น
รูนี่ทำเพื่อยูไนเต็ดเยอะนะครับ ศักยภาพที่แท้จริงของเค้าควรได้เป็นกองหน้าที่ดีที่สุดในโลก แต่เพื่อทีมเค้ายอมเป็นปีก ยอมเป็นกองกลาง ยอมเล่นเกมส์รับ ซึ่งทำให้พัฒนาการในการเป็นกองหน้าของเค้าลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทุกอย่างที่เค้าทำเพราะเหตุผลง่ายๆครับ เค้าอยากเป็นคนที่สำคัญที่สุดของทีมและแฟนบอล ความฝันเค้าคือได้เป็นกัปตันทีมถาวรของยูไนเต็ด แต่ฝันเค้าก็ไม่เคยเป็นจริง แถมถูกลดบทบาทมาเป็นแค่ตัวซัพพอร์ททีม เบอร์ 7 ที่แสดงความเป็นตำนานก็ไม่เคยถูกหยิบยื่นให้เค้า ตอนที่รูนี่ต่อสัญญาครั้งล่าสุดแล้วเค้ายอมอยู่กับทีมไม่ใช่เพราะเค้าหน้าเงินแต่การที่ได้ค่าเหนื่อยมากที่สุดคือการที่เค้าได้รู้สึกถึงการเป็นคนสำคัญของทีมต่างหาก
สุดท้ายนี้ผมอยากบอกทุกคนว่าอย่าไปโกรธหรือเกลียดเค้าเลยครับ ถ้าวันนี้เราทำงานที่เดิมไม่มีความสุขเราเองยังอยากย้ายบริษัท คนเราไม่ได้ชีวิตยาวนานครับไม่แปลกถ้าเค้าอยากอยู่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข สิ่งที่เราทำได้ก็แค่ลุ้นอยู่ห่างๆและหวังว่าฮีโร่ของเราในวันวานจะตัดสินใจอยู่กับเราต่อไป แต่ถึงเค้าจะเลือกจากพวกเราไปผมก็ยังอยากขอบคุณเค้าอยู่ดี…….
เพราะเค้ามอบความสุขให้เรามามากเหลือเกิน
ขอบคุณครับสำหรับท่านที่อ่านจนจบ
ร่วมแสดงความคิดเห็นกันเยอะๆ แล้วช่วยกันแชร์ด้วยนะครับ
ถ้าคุณยังรักเวย์น รูนี่เหมือนผม
ติดตามเรื่องร้าวอื่นๆเกี่ยวกับฟุตบอลได้ตามลิงค์นี้ครับ
http://www.nakball.com/
