การเล่นของแมนยูตั้งแต่ปลายท่านเซ่อร์ยุคปลาย มาถึงยุคมอยส์ยุคต้น
สิ่งที่สำคัญมากที่จะนำไปสู่ชั้ยชนะ แต่กลับขาดหายไปคือ การไล่บอล ความ aggressive ในเกม
การเพรสซิ่งสูง วิ่งไล่คู่ต่อสู้สูง ได้หายไปตั้งตั้งยุคท่านเซ่อร์ตอนปลายแล้ว
สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ทำไมทีมเล็กๆ กลางๆ ใหญ่ๆ ทีมอื่นเค้า สามารถวิ่งเพรสซิ่งสูงได้ทั้งทีม
แต่เราทำไม่ได้ ผมว่าสาเหตุหลักๆก็คือนักเตะยังเคยชินกับการเล่น สมัยยุคเซ่อร์ตอนปลายอยู่
คือเล่นเพลย์เซฟ ตั้งโซน รับลึกมาก ปล่อยให้คู่ต่อสู้ครองบอลง่ายๆ กว่าเราจะได้บอลกลับมาครองก็หลายนาที
เพราะว่าคู่ต่อสู้ต่อบอลไม่กดดันเลย กลับกันแมนยูได้บอล คู่ต่อสู้รุมเข้ามากดดันถึงหน้าประตู
วงจรอุบาทก็เกิด กองหลังโดนบีบ คืนเดเกอา เตะโด่ง คู่ต่อสู้โหม่งได้ ครองบอลกลับมาบุกใหม่
เป็นเช่นนี้เรื่อยไป หรือไม่กองหลังก็สาดโด่งขึ้นหน้ามันซะเลย ยังดีที่ยุคท่านเซ่อร์ ยังมี แฮร์ ดรายเออร์
กระตุ้นนักเตะกลับมาไล่บอล แล้วพลิกสถานการณ์กลับมาเสมอ หรือชนะ ได้หลายครั้ง จึงยังสามารถครองความยิ่งใหญ่
เป็นแชมป์อยู่ได้ แต่สิ่งที่หายไปในยุคมอยส์คือ การกระตุ้นนักเตะตรงนี้ไม่มีไม่เห็น
การแพ้ เวสบรอม คาบ้าน โดนเซาท์ตีเสมอนาทีสุดท้าย โดนคาดิฟ ตีเสมอนาทีสุดท้าย
แพ้เอฟ คาบ้านเป็นครั้งแรก ในรอบหลายสิบปี มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คะแนนหายไปร่วมสิบคะแนน
แม้กระทั่งเจอนิวนัดนี้ หลายคนก็ดูจะชอบอกชอบใจกับนักเตะชุดแรก แต่ทำไมรูปเกมถึงไม่ได้ดีขึ้น?
เพราะนิวบีบสูงถึงหน้าประตูเรา ประกอบกับความสามารถนักเตะเราในการเอาตัวรอด ในสถานการณ์คับขันมีน้อย
ก็ลยอย่างที่เห็น แต่พอคู่ต่อสู้ได้ครองบอลบ้าง เราก็ไปตั้งรับลึกในกรอบเขตโทษ
ลืมไปหรือเปล่าว่านี้มันมันยู เล่นในโอลแทรฟฟอร์ดนะโว้ย
|
||
|
|
|
