นัดสุดท้ายของฤดูกาลของพวกเราชาวผีแดง...ทั้งกองเชียร์ กองแช่ง กองแช่งพิเศษใส่ไข่สองฟอง(เป็ด) ในศึกชิงถ้วย"เอฟเอ คัพ"ที่ไม่ใช่ถ้วยไก่กาอาราเล่ที่ไหน แต่มันคือถ้วยศักสิทธิ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ถ้วยที่มีแต่คำว่าผู้ชนะเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง ถ้วยที่ห่างหายจากตู้โชว์ของสโมสรมาอย่างยาวนาน กำลังจะกลับมาได้สัมผัสมันอีกครั้งในวันเสาร์นี้...ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นใจ เพราะคู่ต่อสู้ของเราไม่ใช่ทีมยักษ์ใหญ่ที่ไหน แม้ผลงานที่เห็นมาทั้งฤดูกาลอาจมองได้ว่าเราเองก็มีสิทธิ์แพ้ทีมเล็กๆอย่างนี้ได้เหมือนกัน แต่ถ้วยใบนี้มันสำคัญเกินกว่าที่จะอธิบายเหตุผลต่างๆนานาได้หมด มันคือถ้วยปลอบใจ ถ้วยเชิดหน้าชูตา ถ้วยเอาไว้เย้ยหยันบางทีมฯลฯ..มันคือถ้วยแห่งศักดิ์ศรี ที่ต้องทุ่มเททุกอย่าง เพื่อเอามันมาให้ได้ ทีมจะเคยแพ้ เคยกาก หมากแก้เกมมั่ว ตัวเจ็บ ยังไงก็ต้องกำชัยชนะมาให้ได้ บอกตรงๆว่าการได้แชมป์ลีกสมัยนี้ไม่มีทีมเต็งจ๋าอีกต่อไปแล้ว เราคงไปคาดหวังกับแชมป์พรีเมียร์ลีกที่เราเป็นเจ้าของแชมป์มากที่สุด ไม่ได้อย่างแต่ก่อนแล้ว เราคงต้องมาสตาร์ททีมกันใหม่ เริ่มตั้งแต่แชมป์ถ้วยนี่แหละ แล้วสิ่งดีๆก็น่าจะตามมา...หากว่ามันไม่เป็นดังหวังซึ่งหมายถึงทีมอาจจะต้องแพ้ ก็ต้องทำใจว่า เกมนัดเดียวอะไรก็เกิดขึ้นได้ การตะลุยมาจนถึงนัดชิงได้ก็ถือว่าไม่ขี้เหล่แล้ว...แต่ก็จำไว้ว่า "รองแชมป์"คือตำแหน่งที่ไม่มีใครจดจำ ฉนั้น!ขอเถอะ..แชมป์นี้ ทำให้พวกเราหน่อยนะเด็กๆ
ปล. ถึงป๋ากัล ถ้าทีมได้แชมป์ เค้าจะซื้อสมุดจดสักลังส่งไปให้ถึงบ้านเลย...แล้วเอ็งจะเอาไปจดที่ไหนก็ไปไป๊(มู..ฝากบอกมา) 
