จำได้ว่าช่วงนั้นเพิ่งเปิดเทอมและวันรุ่งขึ้นต้องไปโรงเรียนซะด้วย
ด้วยความกลัวว่าจะไม่ยอมตื่นมาดู ผมเลยนั่งเล่นเน็ตรอจนกระทั้งบอลมา
เกมดำเนินมาถึงช่วงท้ายเกม
ผมเห็นแฟนบอลในสนามทยอยเดินออกกันพอสมควร...แต่ผมกลับคิดว่ายังไม่แน่หรอก
(เพราะตอนนั้นสวมวิญญาณบรูซ วิลลิซ Die Hard)
แล้วซักพัก เชอร์ริ่งแฮมก็ตวัดยิงตามน้ำเข้าไปสู่ก้นตาข่าย
ผมโดนตัวลอยตะโกนลั่นห้อง แต่ก็ยังเก็บอาการไว้บ้าง กลัวแม่จะตื่นมาเอ็ดเอา
แต่เมื่อโซลชาจิ้มบอลเข้าไปอีกครั้ง ผมยั้งไม่อยู่แล้วตะโกนซะลั่นบ้าน ไม่กี่นาที่ต่อมาเลยโดนบ่นไปตามระเบียบ
แต่ผมก็สะใจมาก
จำได้ว่าหลังบอลจบ ผมนั่งเล่น PS ต่อ (เกมที่เล่นก็แน่นอน winning ผมเล่นแมนยู อัดบาเยิร์น ไปหลายรอบเลยทีเดียว)
เพราะกลัวว่าจะไม่ตื่นไปเรียน
แล้ววันนั้นทั้งวันผมก็เรียนแบบมึนๆ เพราะไม่ได้นอนซีกตื่น
แต่ก็คุ้มครับ
