Busby Babe เขียน:ขอมั่งทั้งที่ไม่ใช่นักบอลได้ป่ะ
พอดีคุยกับต้นตาลบ่อยๆ แล้วก้อตามข่าวทีมบอลอยู่เสมอ เลยรู้สึกว่าเราเป็นคนหนึ่งในเวบก้อน่าจะแสดงความคิดเห็นมั่ง หวังว่าน้องๆนักบอลคงไม่ว่ากัน
(รับรองไม่มีพี่แน่)
วันนี้ขับรถกลับบ้านฟังเพลงเพื่อนไม่เคยทิ้งกันของนรินทร โป๊ะเชะเข้าบรรยากาศ คิดถึงกระทู้เกี่ยวกับทีมบอลที่อ่านในช่วงหลายวันนี้ แล้วก้อคิดถึงที่เคยคุยกับต้นตาล ทันที
อยากบอกว่า เวลาแข่งทุกคนอยากเป็นตัวจริง ต้องการชนะทั้งนั้น
แต่ การเล่นและการแสดงอาการในสนามของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับสติ สมาธิ การควบคุมอารมณ์ของแต่ละคน สิ่งเหล่านี้แหละที่เราได้จากการเล่นกีฬา
นอกจากนี้ที่สำคัญก็คือน้ำใจนักกีฬา เวลาพูดทุกคนพูดได้ทั้งนั้น แต่เวลาปฏิบัตินี่อีกเรื่อง
ที่พูดถึงเพลงที่บอกว่าเคยทะเลาะ เคยเกลียดกัน แต่พอโตมากลับรักกันเป็นเพื่อนกัน ก็เพราะว่าตอนที่เรายังอายุน้อย อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก จะเป็นแบบนึง เวลาอายุมากขึ้นก็จะเปลี่ยนไปลองย้อนกลับไปดูก็จะรู้
เราไม่เคยเตะบอลเคยแต่เล่นบาส แล้วก้อเป็นผู้จัดการทีมบอล เป็นโค้ชบาส ผ่านการแข่งที่ทั้งเอาจริงชิงแชมป์ ทั้งเล่นเพื่ออสุขภาพมาแล้ว
ที่แต่ละคนโพสต์มาพี่เข้าใจความคิดความรู้สึกของแต่ละคน แต่สำหรับพี่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเป็นเพื่อน ความเป็นทีมของเรา ที่ไม่ว่าจะถกเถียงกันมากขนาดไหน แรงยังไง เราก็ยังเป็นเพื่อนเป็นทีมเดียวกัน เท่านั้นก้อพอ
ส่วนเปิดอกก้อเปิดกันไปนิ พี่เปิดด้วยไม่ได้อ่ะ
พี่ตุ้มเปิดอกไม่ได้ แต่พี่ตุ้มเปิดโตะอาหารเลี้ยงน้องๆได้ใช่มั้ย ฮ่าๆๆ
