อาจจะเป็นเสียงที่แตกต่าง แต่ก็ขอให้ลองรับฟังกันดูนะครับ
กับสองแชมป์ที่ได้มาในปีนี้นับเป็นผลงานระดับมาสเตอร์ก็จริง แต่ผมรู้สึกตะหงิดๆใจยังไงพิกล คือแค่ดีใจแต่ไม่สะใจเหมือนปีที่แล้ว อาจจะด้วยแนวทางการเล่นที่เปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะในยุโรป บุคลิกของทีมในแบบพรีเดรเตอร์ เดินหน้า ฆ่ามัน แทบไม่มีให้เห็น ปีที่แล้ว ในยุโรปแม้จะไม่ได้แชมป์แต่ก็สะใจกับเลือดนักสู้ของนักเตะ โดยเฉพาะนัดอัดโรม่า กับมิลาน มันทำให้ผมคิดว่าปีนี้ได้แชมป์ยุโรปเพราะเกมส์รับ(ประสบการณ์คงสั่งสอนท่านเซอร์) ร่วมด้วยความมหัศจรรย์ของโรนัลโด้ ซึ่งจุดนี้ทำให้แม้เราจะชนะ ได้แชมป์ แต่เท่าที่ผมดูจากบอร์ดต่างๆ เราจึงไม่ได้รับเครดิตเท่าที่ควร
ส่วนในลีกเมื่อเทียบกับฤดูกาลที่แล้ว ยิ่งเห็นได้ชัดเจนโดยเฉพาะกับผลงานในนัดหลังๆ แม้ว่าขุมกำลังจะเพียบพร้อมกว่าแต่กลับเกิดปัญหาน่าปวดหัวในการจัดขุมกำลัง ปีที่แล้วเราลอยลำด้วยสถิติตอนเหลือสองนัดสุดท้ายที่เสมอสี่ แพ้สี่ แต่มาปีนี้เราต้องกระเสือกกระสนกว่าเก่า ซึ่งผมคิดว่าสาเหตุหลักๆน่าจะมาจากฟอร์มของรูนี่ย์ที่ปีนี้ทำได้ต่ำกว่ามาตรฐานลงกว่าปีที่แล้ว ซึ่งยังไงผมก็ยังเชื่อในศักยภาพของรูนี่ย์ว่ามีดีพอถ้าไม่เจ็บบ่อย แต่สุดท้ายแมน ยู ก็เอาตัวรอดมาได้อย่างเฉียดฉิว
เอาเป็นว่าดีใจแต่ไม่สะใจคอซาดิสต์อย่างผมครับ







