คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่ผมไม่ได้นอน ด้วยความหวังจะได้เชยชมผีเท้าของพลพรรคปีศาจแดง แบบสดๆ ต้องนั่งฟังเสียงเจ้าหมาน้อยไฮเปอร์ตัวโปรดนอนกรนคร่อกๆ อยู่ข้างๆ ระหว่างถ่างตารอเกมเตะที่ผมหวังว่าเด็กป๋าจะสามารถเก็บสามแต้มเพื่อไล่จี้ อาร์เซน่อล และเชลซี ที่ตัดแต้มกันเองเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาแต่แล้วลูกซัลโวเต็มข้อในนาทีที่ 88 ของเจ้าปาป้า ดิยอป ก็เหมือนสายฟ้าฟาดกลางกบาลสาวกอสูรทั้งหลายทั้งปวง ด้วยความรู้สึกประมาณว่าถูกไอ้เบื๊อกที่ไหนไม่รู้มาฉุดพรากน้องหนูวัยขบเผาะที่เราอุตส่าห์เลี้ยงต้อยมาแรมปีไปจากอก ...... เอาเถอะหนึ่งแต้มก็ยังดี ยังไงก็คุ้มค่าแล้วที่ถ่างตารอ
ที่บอกว่าคุ้มค่าก็เพราะได้เห็นการต่อบอลจังหวะเดียวงามๆ ตอนทำเกมรุกหลายครั้งแบบที่ไม่เคยเห็นมานานตั้งแต่หมดยุค คู่หูสวิงกิ้ง ยอร์ค - โคล จนผมโมเมไปไกลว่านี่หล่ะเกมรุกของแมนยู พ.ศ. นี้ - - ใครจะเชื่อล่ะครับว่าเจ้าหนูโด้จะไม่หวงบอล หรือว่าไรอัน กิ๊กส์จะถ่ายบอลเร็ว รวมถึงสโคลส์ที่กลับมาเป็นยอดคนสมองเพชรบัญชาเกมบุกแบบสะเด่าทรวงอีกครั้ง จังหวะนี้ขอบอกเลยครับว่า พอเอาทั้งหมดมารวมกันมันเป็นสิ่งที่เรียกว่า ทีมเวิร์ค ล้วนๆ
สัจธรรมของลูกหนังคือมันเป็นเกมที่ผสานใจของคนสิบเอ็ดคนในสนามให้เป็นหนึ่งเดียวกันให้ได้ ไม่ใช่ข้ามาคนเดียวหรือขอเดี่ยวด้วยคนแบบที่กองพันอสูรเคยประสบปัญหาเมื่อไม่นานมานี้ และไอ้ทีมเวิร์คนี่ล่ะที่ทำให้การทำงานหลายๆ อย่างในชีวิตประจำวันของเราสำเร็จมานับต่อนับแล้ว
ผมคนนึงล่ะที่เมื่อก่อนนี้เป็นพวก one man show ตัวจริงเสียงแท้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน การทำงาน หรือว่าตอนเตะบอล ย้อนกลับไปตั้งแต่ใส่ขาสั้นเรียนหนังสือจนถึงจบมหาลัย เพื่อนติวกันฉันไม่สน หาโน้ตย่อหาข้อสอบเก่ามาอ่านเองแบบเลือดตาแทบกระเด็น สุดท้ายผลสอบออกมามันก็ไล่เลี่ยกันพวกที่อ่านหนังสือสบายๆ ช่วยกันติวตรงโน้นตรงนี้ ...... ตอนนั้นแค่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยคุ้มค่าความเหนื่อยเท่าไหร่เลย
พอทำงานใหม่ๆ สมัยนั้นยังหนุ่มแน่นไฟแรงมากๆ จนเรียกว่าใครทำอะไรไม่ถูกใจอาจจะโดนเผามอดไหม้ไปตรงนั้นยังได้ ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องหรือเพื่อนร่วมงานพากันขยาด จนต้องทำงานคนเดียวทั้งกระบวนการ ถามว่าทำได้มั้ยขอตอบเลยว่าทำได้ ผลงานสำเร็จคุณภาพพอๆ กัน แต่ผลที่ตามมาก็คือเลิกกับแฟนไปคนนึงด้วยเหตุที่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้ ประมาณว่าถ้าไม่เสร็จไม่หยุดทำ ทั้งๆ ที่ถ้ารวมกลุ่มกันทำมันเสร็จก่อนเลิกงานด้วยซ้ำแต่เราทะลึ่งปฎิเสธเอง ...... ช่วยไม่ได้ ขอเดี่ยวเองนี่หว่า
ตอนเตะบอลก็เหมือนกัน เล่นมันอยู่สองตำแหน่งไม่ปีกก็ศูนย์หน้าอาศัยว่าบ้าพลังลากไปยิงเองเลย เพื่อนไม่ส่งให้ก็ไม่สนแย่งบอลเองก็ได้ จนสุดท้ายพ่ายแพ้ต่อสังขารวิ่งไม่ค่อยไหวแต่ใจมันรัก จังหวะนั้นก็คิดว่าจะทำยังไงให้สามารถสร้างประโยชน์ให้กับทีมได้ เวลาไปเล่นจะได้ไม่โดนเขาตะเพิดออกมา
จนวันนึงเมื่อประมาณสองปีมาแล้วผมนั่งดูบอลอยู่กับเพื่อน มันก็ชม รอย คีน ให้ผมฟังประมาณว่า ถึงจะแรงจะตกแต่ก็มีลูกเก๋า อาศัยคุมจังหวะแล้วก็จ่ายบอลดีๆ ให้เด็กๆ เดี๋ยวมันก็ไปจัดการต่อกันเอาเอง หลังจากวันนั้นผมก็คิดใหม่ทำใหม่ สร้างปรากฏการณ์ใหม่ให้ชีวิตด้วยการนำคำว่า ทีมเวิร์ค มาใช้ทั้งการทำงานแล้วก็ตอนเตะบอลด้วย ผลเหรอครับ ...... มันก็เจ๋งเป้งได้ผลยิ่งกว่าสินค้าทีวี ไดเร็ต (พระเจ้าจอร์จ .... มันยอดมาก) เสียอีก
เรื่องงานที่เคยทำงานหนักแทบอ้วกเดี๋ยวนี้มันก็ยังแทบอ้วกอยู่ แต่มันเปลี่ยนไปตรงที่แทบอ้วกเพราะมีงานไม่หนัก ทว่ามีเข้ามาถี่ยิบจนทำไม่หวั่นไม่ไหว ประมาณว่ารับทรัพย์กันเน้นๆ ตอนเตะบอลก็เล่นง่ายไม่โดนเพื่อนด่า ไม่เจ็บตัวเพราะโดนสอย แถมไม่เหนื่อยเป็นหมาหอบแดดเหมือนเมื่อก่อนอีกต่างหาก เพราะงั้นผมพิสูจน์แล้วว่าดีขอสรุปเลยละกันว่าการจะทำอะไรซักอย่าง ถ้ามีโอกาสทำงานเป็นทีมได้ก็ทำเถอะครับผลสำเร็จออกมาดีแน่นอน ขอเพียงเรารู้จักคำว่า ไว้ใจ , ทุ่มเท , เสียสละ และก็ สามัคคี เท่านั้นล่ะครับ ปล. ถ้าเกมนี้พี่รุดลงรับรองยิงกระจายเพราะทำเกมกันสวยจริงๆ - - เสียดายวุ้ย !!
