ตลอดเดือนเต็มๆ ที่ผ่านมาเป็นอีกครั้งที่ผมถูกลักพาตัวจากอ้อมขาของคนรัก ปราศจากฟุตบอลทุกแมทช์ และก็ถูกตัดขาดจากโลกไซเบอร์แห่งนี้โดยสิ้นเชิง สาเหตุเดียวก็คือผมไปรับงานทำ video presentation ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติมา นั่นทำให้ผมต้องเดินทางตะลอนๆ ไปทั่วประเทศเพื่อถ่ายทำสารคดีเกี่ยวกับตำรวจชุมชนสัมพันธ์ดีเด่น 10 โรงพัก ประมาณว่าเป็นประสบการณ์แบบไม่มีวันลืมเลย

จำสระมรกตที่ป๋าเบิร์ดหรือพี่ติ๊กเจษฎาคนไหนซักคนไปถ่ายโฆษณาให้การท่องเที่ยวฯ ได้มั้ยครับ นั่นล่ะจุดแรกที่ผมไปมาจะบอกว่ามันสวยมากๆ น้ำใสปิ๊ง แถมมีก๊วนสาวชาวสก็อตที่สวย + อวบประมาณน้องคอลลีนของเจ้าหนูรูนี่ย์ใส่ชุดบีกินี่มากระโดดน้ำให้ดูพอซี้ดปากไปได้หลายวันเลย เสียอย่างเดียวคือตรงนี้มันสมควรเป็น unseen จริงๆ ครับ คือเข้ามาโค - ตะ - ระ ลึกลับกลางป่ากลางเขาไร้ซึ่งสถานบันเทิงใดๆ ทั้งสิ้น สรุปว่ามันไม่เหมาะกับหนุ่มรักสนุกอย่างผมเลยนะ

พอผ่านกระบี่ผมก็โฉบไปต่อที่อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา ... ใช่ครับเทพาเดียวกับที่เป็นหนึ่งในสี่อำเภอเสี่ยงในเหตุรุนแรงทางภาคใต้นั่นล่ะ จังหวะแรกผมก็ถามหัวหน้างานแบบหวั่นๆ ว่าไปที่นั่นจะดีเหรอ คำตอบที่ได้มาคือทางตำรวจบอกว่าอยู่กับพี่ไม่ต้องห่วง แต่ขอโทษน้องไม่ต้องห่วงแต่เห็นพี่เหงื่อแตกพลั่กแถมยังกำ M 16 แน่นเลยนะ จังหวะนั้นผมถึงกับใจแป้วภาวนาในงานจบไวๆ จะได้รอดกลับไปหาอ้อมขาของคนรักแบบครบ 32 ประการ พอเอาเข้าจริงจะบอกว่ามันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดเฮะ คือชาวบ้านที่นั่นน่ารักมาก เป็นกันเองสุดๆ แต่ถ้าให้ผมไปเดินเล่นแถวนั้นในช่วงนี้ล่ะขอบายครับท่าน (ปล. สารวัตรปราบปรามหน้าละม้ายคล้ายกับไบรอัน ร็อบสัน ยังกะเป็นญาติกันแน่ะ)

หลุดจากภาคใต้ผมก็ดิ่งไปอีสานแถวๆ ด่านเขมรช่องจอม แล้วก็มีโอกาสไปเดินเล่นตลาดเขมรมา จะบอกว่าเสื้อผ้าเครื่องประดับ brand name ทำเทียมและเลียนแบบเยอะมาก อยากได้ยี่ห้ออะไรที่เอ็มโพเรี่ยมมีที่ด่านช่องจอมมีหมดแถมราคาถูกกว่ากันเกือบครึ่ง สุดท้ายผมได้เข็มขัด Versace ประมาณว่าเกือบเหมือนของแท้ในราคา 100 บาทถ้วน สำคัญที่สุดคือน้องคนขายน่ารักมากประมาณน้องโฟร์ขวัญใจเฮียปออะไรอย่างนั้นเสียดายที่ดูมอมแมมไปหน่อยเท่านั้นเอง ตรงนี้ผมจะบอกเคล็ดเลยว่าถ้าอยากซื้ออะไรพอถามราคาแล้วต้องต่อแบบครึ่งๆ เลย สุดท้ายต้องทำท่าไม่เอาเดี๋ยวราคาลดลงเอง อีกอย่างคือตรงนี้ติดกับบ่อนเขมรเลยแต่ค่อนข้างอันตรายเพราะ “ตำรวจเขมรคือกฎหมาย” ถ้าคุณอยากกลับเมืองไทยแบบไม่มีปัญหาถ้าเขาอยากได้กล้องดิจิตอลในมือคุณก็ให้ๆ ไปเถอะครับ (ทางที่ดีไปแต่ตัวเหมาะที่สุด)

จากอีสานใต้ผมก็ขึ้นไปอีสานเหนือที่สกลนครจังหวะแรกกะจะชิมเนื้อหมาแกล้มเบียร์ดูว่ามันจะอร่อยลิ้นขนาดไหน เสียดายที่น้องเด็กเสิร์ฟบอกว่าเขามีขายเฉพาะที่ท่าแร่เล่นเอาผมเสียดายไปหลายยก (ผมพักที่สว่างแดนดิน) แต่จะบอกว่าสาวๆ อีสานเหนือแถวนั้นน่ารักมากประมาณว่ามีเชื้อลาวเจือจางอยู่บ้าง ปากนิดจมูกหน่อยดูจิ้มลิ้มไม่ใช่เล่น พูดก็เพราะ เอาใจก็เก่งแสนเก่ง ถึงตอนนี้ยังเสียดายนิดๆ ที่ทำงานเสร็จเร็วไปหน่อย ยังไงต้องขอโทษน้องตั๊กกับน้องแอนด้วยนะที่พี่ไม่ได้พากลับกรุงเทพฯ ไม่งั้นพี่คงถูกแฟนบังเกิดเกล้าตีกบาลแตกแน่ๆ หวังว่าหนูๆ คงเข้าใจนะคะ

พอเสร็จจากอีสานผมก็ขึ้นเหนือทันทีจุดแรกที่แวะคือพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่วงศ์ จะบอกว่าสวยมากๆ โดยเฉพาะตอนหลังฝนตกเพราะเราจะเห็นขนาดกลุ่มหมอกที่รวมตัวกันจากป่าบนเขาเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนเมฆ ประมาณว่างามแท้ๆ เจ้า จังหวะนั้นเข้าใจเลยว่าทำไม่บางคนเขาชอบเที่ยวป่า ชอบอนุรักษ์ธรรมชาติกันนัก ยิ่งตอนเห็นรุ้งกินน้ำโค้งจากยอดเขานึงไปอีกยอดเขานึงนะจะบอกว่าสุดอลังการงานสร้างแบบเด็กเมืองกรุงไม่เคยสัมผัสเลย ประมาณว่าคุ้มค่าที่ต้องทนนอนตากยุงในห้องพัดลมกลางป่าที่มีงูจงอาง 4 เมตรวิ่งเล่นอยู่ (สุดท้ายผมค่อยมารู้ว่าเนื้อผัดพริกเผ็ดร้อนถึงกึ๋นแกล้มไฮนีเก้นอร่อยสุดๆ คืนนั้นก็คือเจ้าจงอาง 4 เมตรตัวนั้นล่ะครับ)

พ้นจากนครสวรรค์ก็มาถึงจังหวัดที่ผมรอคอยมาตลอด อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย จังหวะแรกพวกผมกะจะข้ามไปพม่าตั้งเป้าว่าจะขน DVD ของแท้ราคาถูกกลับมาให้ได้เยอะที่สุด แต่พอไปถึงผมลืม DVD ไปเลยประมาณว่าเจอสาวพม่าเข้าให้สิครับ แต่ละคนงามแบบธรรมชาติทั้งนั้น หน้าตานี่จะละม้ายคล้ายเด็กญี่ปุ่นมากกว่า แถมผิวนี่เนียนสุดยอด เอาเป็นว่าหัวหน้างานที่ไปด้วยกันจะแต่งงานวันที่ 17 กันยานี่แล้วถึงขนาดครวญว่า “กรูไม่อยากแต่งแล้วว่ะ” แต่ที่สำคัญคือแต่ละอนงค์นางรู้จักใช้เสน่ห์ผสมเวลาขายของด้วยสิ จะบอกว่าวันนั้นผมเบิกเงินไป 5000 เหลือกลับฝั่งไทยแค่ 200 คือของแต่ละอย่างก็ไม่ได้อยากได้อะไรนะ แต่สัญชาตญาณความเป็นผู้ชายของผมมันปฏิเสธสาวสวยไม่เป็นซะด้วยซวยจริงๆ

สุดท้ายผมก็ไปๆ มาๆ แถบภาคกลางกับตะวันออกนี่ล่ะ แต่มันไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ ข้อดีที่สุดก็คือจังหวะแรกที่ผมได้เจอหน้าแฟนบังเกิดเกล้าเท่านั้นล่ะครับ สาวใต้ สาวเหนือ สาวอีสาน หรือสาวพม่าผมลืมไปหมดเลย หนึ่งเดือนเต็มๆ ที่ไม่ได้เจอหน้ากันทำให้ผมรู้ว่า “บางครั้งความไกลก็ทำให้เราเห็นค่าของคนที่อยู่ใกล้” ได้เหมือนกันนะครับ

baki

ฟุตบอล ชีวิต มิตรภาพ