เมื่อมองกลับไปเดือนกรกฎาคม เมื่อวันที่ศูนย์หน้าชาวนอร์เวย์ตั้งเป้าหมายไว้ถึงฤดูกาลใหม่ที่กำลังจะมาถึงว่า "ผมต้องการเล่นและทำประตูได้ใน โอลด์ แทรฟฟอร์ด อีกครั้ง" แล้วเมื่อม่านเปิดขึ้นในนัดเปิดสนาม ที่แมนฯ ยูไนเต็ดไปเยือนฟูแล่ม เขาก็ได้ลงเล่นในช่วยครึ่งหลังโดยเปลี่ยนลงไปเล่นแทนหลุยส์ ซาฮา เขาก็ได้รับเชียร์ที่ดังที่สุดในสนาม เมื่อเขาสามารถกลับมาลงเล่นให้กับทีมปีศาจแดงได้ ด้วยสถิติผู้ชมถึง 75,115 คน แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถทำประตูได้ในนัดนี้ แต่เขาก็รอคอยอีกเพียง 3 วันเท่านั้น เขาก็กลับมาทำประตูได้เป็นลูกแรกในรอบ 3 ปี ในนัดที่แมนฯ ยูไนเต็ดเอาชนะชาร์ลตันไปได้ 3 0 ในเดอะ วัลลี่ย์
แม้กระนั้นโซลชาร์ ก็ยังแอบถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ใช่การถอนหายใจเพราะปัญหาอาการบาดเจ็บ แต่เพราะว่าหลังจากการได้พักยาวถึง 3 ฤดูกาล โซลชาร์ ก็ได้เรียนรู้ที่จะตั้งเป้าหมายของตัวเองไว้เพียงแต่ในระยะใกล้ นอกเหนือจากการทำประตูได้แล้ว เขาก็มีความต้องการเพียงแค่ได้มีชื่อเป็น 1 ใน 11 ตัวจริงในสนาม
แม้ว่านี่จะไม่ใช่นัดแรกที่เขากลับมาลงสนาม เพราะในช่วงเวลาที่ผ่านมาก่อนเปิดฤดูกาลเขาได้ลงเล่นในฐานะตัวจริงแล้ว 2 นัด และตัวสำรอง 5 นัด แต่ความรู้สึกมันก็แตกต่างกว่าครั้งนี้ ความต้องการมากกว่าการได้ลงสนามของเขา โอเล่คนเดิมคนนี้ต้องการยิงประตูให้ได้ เหมือนกับครั้งที่เขาเคยส่งบอลเข้าสู่ตาข่ายทีมเยอรมัน และทำให้เหล่าปีศาจแดงรู้สึกเหมือนกลับมาจากความหดหู่และทำให้ทีมผลิกกลับมาคว้าถ้วยยุโรปมาครองได้ในปี 1999
ตลอด 29 นาทีที่เขาได้ลงสนาม โอเล่ก็แสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยานอย่างที่เขาเคยเป็น ทั้งการจับบอลครั้งแรกของเขา การเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณ และความสามารถหลากหลายในรูปแบบของ โซลชาร์ ผู้ซึ่งเคยทำให้ เดวิด เบ็คแฮม ต้องลงไปนั่งม้านั่งสำรองมาแล้วในฤดูกาล 2002/03
บางคนเคยสงสัยว่าจะได้เห็น โซลชาร์ ในเสื้อสีแดงอีกหรือไม่ เพราะกลัวว่าศูนย์หน้าวัย 33 ปีผู้นี้อาจต้องต่อสู้กับอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าและไม่สามารถกลับมาลงสนามได้ แต่เมื่อทุกคนในแมนฯ ยูไนเต็ด ได้พบเขาและได้มองกลับไปถึงระยะเวลากว่าทศวรรษที่เขาได้ทำให้กับทีม เขาก็ยืนยันว่าเขาจะต้องกลับมาลงสนามได้โดยไม่ต้องสงสัย
"เมื่อคุณต้องพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บ และต้องใช้เวลาอยู่คนเดียวนานๆ มันมีสิ่งเล็กๆ น้อยคุณจะคิดถึง คุณจะคิดถึงการหยอกล้อกันในห้องแต่งตัว คุณจะคิดถึงการเตรียมตัวลงเล่น อะดรีนาลินที่หลั่งไหลในคืนก่อนที่จะได้ลงแข่ง และคิดถึงความรู้สึกในการกินอาหารก่อนแข่ง ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาผมฝึกซ้อมอยู่เสมอ ใช่ว่าผมจะนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยนะ แต่การได้เตรียมตัวและได้ลงเล่นมันเป็นสิ่งที่ผมคิดถึงมาก"
แล้วในช่วงก่อนเปิดฤดูกาลที่เขาได้ลงเล่น เราก็เห็นโอเล่คนเดิม เมื่อเขาใช้เวลาเพียง 4 นาทีทำประตูแรกได้ จากการฮาล์ฟวอลเล่ย์ลูกเข้าประตู ในนัดที่พบกับ ออร์แลนโด้ ไพเรตส์ และหลังจากนั้นเอาก็ยิงได้เรื่อยๆ โดยจากการลงเล่น 6 นัด เขาก็ยิงได้ถึง 5 ประตู
"หลายคนเข้ามาบอกผมหลังเกมกับไพเรตส์ ว่านี่เป็นประตูแรกของผมในทีมชุดใหญ่นับตั้งแต่การพบกับพานาธิไนกอส ในปี 2003"
"ผมไม่ได้ลงสนามในนัดก่อนเปิดฤดูกาล 2 ปีที่ผ่านมา ดังนั้นผมจึงตั้งตาคอยที่จะได้ลงเล่นอีกครั้ง ผมไม่คิดว่าใครจะเข้าใจถึงความสำคัญของมันหรอกนะจนกว่ามันจะจากคุณไป ผมคิดว่าคุณเห็นได้จาก สโคลซี่ ดูสิว่าเขาต้องการที่จะเล่นให้มากที่สุดเท่าที่เขาทำได้ และนั่นก็เหมือนกับผมนี่แหละ"
โอเล่ใช้เวลามากมายกับ ร็อบ สไวร์ นักกายภาพบำบัดของทีม มากกว่าเวลาที่เขาใช้ในสนามกับเวย์น รูนี่ย์ เสียอีก และแม้ว่าจะได้ร่วมฝึกซ้อมกับเพื่อนๆ แล้ว เราก็รู้ดีว่ายังมีงานหนักที่ต้องทำรออยู่ข้างหน้า
"เมื่อคุณต้องฝึกซ้อมกับตัวเอง คุณจะรู้สึกเหมือนว่าคุณฟิตดีแล้วจากการได้วิ่งบนลู่วิ่ง หรือการปั่นจักรยาน แต่มันแตกต่างจากการได้ลงซ้อมจริงอย่างสิ้นเชิง"
"ในตอนนี้ผมฝึกซ้อมทุกวัน และลงเล่นทุกวัน คุณเห็นได้เลยว่าเราต้องการมากกว่าความฟิต มันเป็นการเคลื่อนไหวไปกับฟุตบอล ความเฉียบคม ความคิดในเกมและการตัดสินใจที่รวดเร็ว การได้กลับมาลงเล่นทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมายและนั่นล่ะผมว่าเป็นข้อดีของการได้กลับมา"
เตรียมพบกับบทสัมภาษณ์ โอเล่ ตอนที่ 2 ในวันพรุ่งนี้ เพื่อดูว่าประตูที่เขาชอบที่สุดที่ยิงให้กับแมนฯ ยูไนเต็ด คือประตูไหน... และมันอาจไม่ใช่อย่างที่คุณคิดก็ได้ ...
